Pianoleeuw

Televisie en klassieke muziek, dat blijft toch een moeizame verbintenis. Althans wanneer het gaat om de registratie van optredens en concerten....

Wellicht was het dit jaar extra lastig om er iets aardigs van te maken aangezien er slechts één man op het gelegenheidspodium zat: de jonge Russische pianist Arcadi Volodos. Deze werd geintroduceerd als 'wereldkampioen pianospelen'. Ik weet niet welke puntentelling daaraan ten grondslag ligt, maar aan telegenieke uitstraling heeft hij die titel in elk geval niet te danken.

Een man achter een vleugel levert sowieso weinig opwindende beelden op, dus kregen we voortdurend het publiek en de entourage te zien. Helaas is een kalm luisterend publiek ook al geen camerakraker, en de feeëriek verlichte Prinsengracht vormt weliswaar een prachtig plaatje, maar je bent toch vrij snel door de variatie aan shots heen. Dan blijkt 65 minuten televisie vrij lang.

Eigenlijk vond ik de voorafgaande impressie van het festival boeiender. Die gaf een aardig beeld van het veelzijdige en ongedwongen karakter van het vierdaagse muziekevenement, dat zich afspeelt op tal van bijzondere binnen- en buitenlocaties in de Amsterdamse grachtengordel. Tevens werd een indruk gegeven van de voorbereidingen voor de televisieregistratie van het slotconcert. Grappig om te zien hoe Joop Stokkermans ('ik ben de muzikale vliegende kiep') nul op het rekest kreeg bij regisseur Guus Verstraete.

Dat meer dan een uur televisie helemaal niet lang hoeft te zijn, bleek op dezelfde zaterdagavond bij de BBC, die aan een tiendelige serie is begonnen over de massacultuur van de jaren negentig. Jawel, ook dat decennium is al bezig geschiedenis te worden.

De BBC heeft eerder soortgelijke series gemaakt over de jaren zeventig en tachtig. Die heb ik niet gezien, dus ik kan niet vergelijken. Maar de eerste aflevering van deze serie (over 1990) verveelde geen moment. Een trefzekere selectie van onderwerpen (zoals het succes van Twin Peaks, de doorbraak van de supermodellen, het begin van de Simpsons en de nieuwe Volkswagen-reclame) met fraaie beelden en pakkende observaties van diverse betrokkenen. Gemaakt vanuit een Engelse invalshoek, maar voor een Nederlander goed te volgen - wat nog eens onderstreept hoe zeer onze massacultuur van angelsaksische makelij is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden