Peter Middendorp Liefs uit Bogotá

Toen het na jaren van proberen nog steeds niet was gelukt om kinderen te verwekken, meldde het orthodox-christelijke Kamerlid Kees van der Staaij (SGP) zich met zijn echtgenote aan voor de adoptie van twee Colombiaantjes.


Van de hele adoptieprocedure hielden Kees en Marlies een ontroerend verslag bij, dat onder de titel Liefs uit Bogotá in boekvorm is verschenen.


'Enige discussie over de inrichting van de kinderkamer moet nog wel worden gevoerd', schrijven zij daarin. 'Kees meent dat 'een enkele boekenplank' met theologische, filosofische en politieke lectuur heel goed een plaats kan vinden op de kinderkamer. Marlies denkt daar heel anders over.'


Vlak voordat het echtpaar wilde afreizen naar Colombia om Michaël en Camila op te halen, werd plotseling de procedure stopgezet. Achteraf zou alles goedkomen, maar de Stichting Wereldkinderen wilde eerst nog even weten hoe het orthodoxe echtpaar zou gaan reageren als een van de kinderen later onverhoopt homoseksueel zal blijken te zijn.


Intussen zijn we acht jaar verder. De wereld is veranderd, de positie van Kees ook. Hij is de leider van de SGP geworden, in beide Kamers erg belangrijk - de rechtse regering steunt informeel ook op zijn orthodoxe zeteltjes.


We mogen niet weten welke liberale beginselen onze premier voor die steun heeft moeten prijsgeven, maar geloven zomaar dat er nu ook politieke redenen kunnen ontstaan om blij te zijn dat je niet van experimenteel medisch handelen afhankelijk bent.


Na lezing van het adoptieboekje drong deze vraag zich aan ons op: Hoe gaat het met de kleintjes - vertonen Michaël en Camila al tekenen van homoseksualiteit?


Ik stuurde Kees een mail. Een week later dronken we koffie in het Kamerrestaurant, met uitzicht op het Plein, waar het nog koud was, en leeg. Een vrouw demonstreerde eenzaam tegen de kunstbezuinigingen. Aan haar voeten stond een bordje met het woord 'Genade' erop geschreven. Daarachter stonden een thermoskan en een zakje krentenbollen.


Door gebrek aan lef kwam de vraag er zo uit: 'Is het een pretje om als homoseksueel bij jullie op te groeien?'


Kees liet zich tegen de rugleuning van zijn stoel vallen, en begon te blazen en te zuchten als een man die in Boer Zoekt Vrouw is gevraagd waarom hij nog altijd geen liefje heeft gevonden.


'Het is natuurlijk nooit een pretje', zei hij even later. 'Seksualiteit hoort in de bedding' - hier begonnen zijn handen de vorm van een bal te beschrijven - 'van het huwelijk tussen man en vrouw. Maar het is mijn dure christenplicht om al mijn naasten lief te hebben.'


Thuis dacht ik nog wat na over de bemoeizuchtige seksuele moraal van orthodoxe christenen, en de ongelukken die je daarmee kon veroorzaken. Je mag geen homo zijn, of hoer. Als Onan zijn zaad in Genesis op de kale rotsen heeft verspild, krijgt hij van God de doodstraf opgelegd, dus masturberen is er ook niet bij.


Ik liet me vertellen dat boven de Biblebelt een zwarte puntenwolk ontstaat als je voor elk incestgeval een stipje op de landkaart van Nederland zet, maar een antwoord op de vraag waarom dochters wel mogen en kale rotsen niet, heb ik niet gevonden.


Misschien hebben de christenen het er zelf van gemaakt, dat weet ik niet, maar je vraagt je af: fietst er langs de bosranden van orthodox-christelijke dorpen nou nooit eens een vrijwillige volwassene met een beetje brede heupen?


Het is trouwens best een specifiek verschil: bij katholieken moeten de jongens het ontgelden, bij protestanten de meisjes. De overeenkomst wordt gevormd door het ontgelden zelf.


De volgende dag ging ik op bezoek bij Menno de Bruyne, een wellevend heerschap, in Engelse landschapsstijl gekleed, en al een half leven op de achtergrond werkzaam voor de SGP. Op zijn kamer staan 19de-eeuwse kasten met gordijntjes achter glas, klinkt voorzichtige pianomuziek en wemelt het van de wereldliteratuur.


Toen ik vroeg wat ze toch tegen homo's hadden, zei hij dat niet de mensen, maar de praktijk werd afgewezen door de Bijbel, zonder daar overigens argumenten bij te leveren.


Het is niet toch niet vriendelijk, zei ik, om jongeren te dwingen een keuze te maken tussen hun sociale omgeving en hun voorkeuren, maar Menno wierp tegen dat het leven soms bestaat uit keuzes maken, en dat sommige daarvan nu eenmaal pijnlijk zijn. 'Vergeet niet', voegde hij toe, 'uit pijn komen vaak de mooiste dingen voort. Denk aan Guido Gazelle, Vasalis. Zonder pijn had Solzjenitsin nooit De Goelag Archipel geschreven.'


Ja, liefde voor poëzie - als ik iemand het gezicht heb ingetrapt, presenteer ik ook altijd onmiddellijk een ganzenveer.


In theorie moest ik de SGP-burelen een beetje ontevreden hebben verlaten, maar in de praktijk kwam daar niets van terecht. Integendeel. Met niemand kun je zo radicaal en hoffelijk van mening verschillen als met een SGP'er. Je krijgt er Wagner bij, een dropje en een bekertje chocola. De vijand is gastvrij. Je zou willen dat je zulke vrienden had.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden