Opinie

Peter Middendorp: 'Ik dreef Bleker in een hoekje en zei: dat was niet mooi, Henk'

Vier dagen nadat staatssecretaris Henk Bleker (CDA) tijdens Pauw & Witteman een briefje over tafel had geschoven waarin hij Mauro uitnodigde voor Twente-PSV, dreef ik hem in perscentrum Nieuwspoort hoogmoedig in een hoekje met een statafel. 'Dat was niet mooi, Henk', zei ik. 'Lang niet. Hoe kijk je erop terug?'

Henk Bleker Beeld anp

'Als Mauro het nou leuk had gevonden', zei hij. 'Als hij nou 'ja' had gezegd?'
'Dat is een idiote gedachte', zei ik. 'Je stuurt hem het land uit en zegt: kijk eens? Een snoepje - het is met citroen!'
'Hoho', zei hij. 'Ik stuur hem niet weg. Ik heb hem niet weggestuurd.'
'Wel', zei ik. 'Jij bent de regering. Voor hem de verpersoonlijking van het besluit.'
'Maar als hij het nou wél leuk had gevonden?'
'Je klinkt als iemand die tegen de rechter zegt: als ze het nou lekker had gevonden, had u dan ook zo'n toontje aangeslagen?'
'Ik had het achteraf moeten doen', zei hij. 'Na de uitzending. De samenstelling aan tafel veranderde. Ik dacht dat hij wegging. Ik had achteraf met hem moeten praten. Aanvoelen of het op prijs zou worden gesteld.'
'Je had liever gehad dat we het niet hadden gezien. Dat is alles. Na vier dagen is er nog altijd geen reflectie.'
'Er ís reflectie', zei hij fel. 'Er. Is. Reflectie.'
'Niet. Geen reflectie. Niks. Maar begrijp me goed. Iedereen doet weleens iets dat zo onvoorstelbaar stom is dat je er honderd dagen later nog van ineen kunt krimpen. Alle begrip. Ik blaas nu van de toren, over vijf minuten fiets ik iemand invalide. Bij wijze van spreken dan. Ik ben geen fietser, Henk. Ik doe veel vaker stomme dingen dan jij. Anders was ik wel staatssecretaris en jij columnist.'
'Columnist', proefde hij. 'Wat verdient dat?'
'Genoeg om een paar van die kutpony's te kunnen onderhouden. Maar goed, stomme dingen gebeuren. Niets aan te doen. Maar er is een moment dat gebrek aan inzicht schuldig wordt.'
'Dat vind jij.'
'Ja, dat vind ik ja.'
'Het was een moeilijke situatie', zei hij zacht. 'Ik kwam daar heel gespannen aan.'
'Eigen schuld,' zei ik.

Hij keek op. 'Ik waardeer je manier van doen', zei hij. 'Eerlijk. Recht voor zijn raap. De laatste dagen lopen mijn mensen met pijnlijk stille boogjes om me heen.'
'Ik waardeer jou ook, Henk.'
'Ik heb weleens boeren gehad', zei hij. 'Dan legden we een snelweg aan. Raakten die mensen hun hele bedrijf kwijt. Dat is erg hoor. Hele toekomst weg. Tranen in de ogen. Na afloop nodigde ik die mensen dan uit voor een diner met Gedeputeerde Staten.'
'Bij Mauro werkte je strategie even niet', zei ik. 'Was dat het?'

Met kracht plantte hij een wijsvinger in het tafelblad. Van dichtbij zei hij: 'Als het strategie was, was het een misselijke rotstreek geweest.'
'Een manier van doen dan. Een gewoonte. Na de wedstrijd drink je een biertje. Bij de koffie en de cake lachen we erom.'

Hij schudde zijn hoofd, met lange, trage bewegingen.
'Je dacht dat hij met jou op de tribune wilde zitten. Wat had je je daarvan voorgesteld? Leuke persfoto?'
'Ho', zei hij. 'Ik vroeg niet of hij meewilde, maar of hij wilde. Met zijn moeder. Zijn vrienden. Hij houdt van voetbal. Ik was in de positie iets te regelen.'
'Oké', zei ik. 'Dat valt dan mee.'
'Het was', zei hij, en hij begon mooie, ronde handgebaren te maken, 'een menselijk gebaar.'
'Een menselijk gebaar', herhaalde ik, en schudde hem ietwat onbevredigd de hand. Hij zuchtte, en draaide zich open naar de gezelligheid aan de tafeltjes achter ons. 'Ik ben heel erg opgelucht!', riep hij.

Peter Middendorp is columnist van de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.