Peter Buwalda wacht tevergeefs op mail van Vader Abraham: 'Had ik ook niet gedacht, toen ik nog smurfen spaarde'

.

Die Belg leek trouwens op Gargamel.

Vader Abraham. Beeld anp

Sommige dingen had je als kind nooit kunnen voorspellen. Daar bestaan grote voorbeelden van, en kleine. Op z'n 12de had Adolf Hitler waarschijnlijk niet gedacht dat hij nog eens zes miljoen Joden zou vermoorden.

Maar goed, kleiner komt dus ook voor. Zo hoorde ik mezelf van de week zeggen: 'Hè, verdomme, nog steeds geen mail van Vader Abraham.' Had ik ook niet gedacht, toen ik nog smurfen spaarde.

Maar het was wel zo. Ik zat serieus op mail van Vader Abraham te wachten. Steeds ging ik even kijken - maar nee, nog altijd niks. Dat was gekomen door Mies Bouwman. Die was dus overleden, u weet dat, waardoor je overal en nergens oude fragmenten zag, ook op Facebook. Ik klikte op een filmpje uit 1978, 'Pierre Kartner loopt weg', stond erboven.

U moet dat filmpje beslist bekijken. Ik ben een enorme fan van Mies Bouwman, heus. Ik heb alle dvd's van In de hoofdrol. En over de doden niks dan goeds. Maar die keer met Pierre Kartner had ze een slechte dag, laat ik het zo maar zeggen.

Mies presenteerde die talkshow samen met een of andere Belg. Naam vergeten. Kartner, die op dat moment een wereldhit had met Het Smurfenlied, was de mystery guest, kennelijk een vast item. Hij is nog niet aangeschoven, of die Belg en Mies beginnen hem een partij af te branden, niet te zuinig. Ik moest mezelf in mijn arm knijpen. Vader Abraham was een demagoog, een geldwolf, een volksverlakker, een waardeloze dichter - maar dan vileiner, want: uit de hoogte. Vooral die Belg ging ervoor. Dat was de hoofdsnob. Mies was meer de hulpsnob, al pakte ze haar momenten. ''Een kind zonder moeder/ is als een vaas zonder bloemen?' Wat moet je daarmee? Vindt u dat poëzie? Vindt het publiek dat mooi?'

Tegelijkertijd zie je Kartner. Van dichtbij, zijn ogen, zijn mimiek. Je ziet hoe hij deze onverwachte frontale aanval probeert te pareren.

In één woord: meesterlijk. Onvoorbereid zit Kartner daar precies te doen wat het campagneteam van Barack Obama je in zo'n geval zou adviseren. Hij blijft kalm, hij blijft bescheiden, maar geeft ondertussen aan de lopende band uiterst intelligente antwoorden. Zelfs wanneer die Belg onder de gordel trapt. ('Ik sta perplex', zegt Kartner na weer een belediging. 'Nee, u zít', zegt die Belg. 'Klopt', zegt Kartner, 'maar ik gebruikte een spreekwoordelijk gezegde.')

Vaker gaat het over liedjesschrijven - en ook dan is Kartner zijn afzeikers de baas. Hij zegt hele grappige, ad remme dingen. Toch ziet hij er in de intimiderende setting, zo in het hol van de leeuw, kwetsbaar uit. En erg sympathiek.

Het netto-effect: ik werd woedend én ontroerd. Dus ging ik op zoek naar een e-mailadres. Gelukkig had Vader Abraham, alive and kicking, een website. Dus daar zat ik, veertig jaar na dato, een emotionele steunbetuiging te tikken. Dat het godverdomme ongehoord was, wat een hufterij. En hoeveel bewondering ik had voor zijn rust en beheersing. En hoe sterk het was dat hij op zo'n moment Gershwin had geciteerd, en dat ik voor de gelegenheid Het Smurfenlied nog eens had gedraaid, en dat het in feite listiger in elkaar zat dan, noem eens wat, Love Me Do.

Dus daarna, dat snapt u, ging ik zitten wachten. 'En? Al iets van Vader Abraham?'

'Nog niet!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.