Pesten

JEAN-PIERRE GEELEN

Sommige ideeën zijn zo logisch, dat je niet begrijpt waarom nooit eerder iemand op het idee kwam. De paperclip, de balpen, de tomtom.

Tot die categorie televisie-ideeën hoort Pesten, de programmaserie van Peter van der Vorst, donderdag begonnen op RTL 4. Het had decennia geleden al verzonnen kunnen zijn, nu pas is het er.

Het idee: met slachtoffers (en daders) terugkijken op die schooltijd waarin ze werden gepest. Verbluffend eenvoudig, de tegenhanger van Jaap Jongbloeds Het mooiste meisje van de klas: de pispaal van de groep.

Het kan gemakkelijk fout gaan in dit emo-genre waarin tv volop loopt te sjorren aan kanslozen en probleemgevallen: voor je het weet ontaardt het in goedkope tranentrekkerij. Daarvan was gelukkig nauwelijks sprake in Pesten. Hooguit werd het verhaal wat lang uitgesponnen.

Van der Vorst sprak in de eerste aflevering met Mirelle, inmiddels 32 jaar en moeder van twee kinderen. En getraumatiseerd voor het latere leven, door haar schooljaren.

Ze was 11, klein en droeg een rond brilletje.

Dan vráág je erom, kennelijk.

Mirelle wist nog hoe ze op het schoolplein werd ingesloten door een groepje jongens en werd geschopt en geslagen. 'Heel gek, dat moet toch iemand gezien hebben? Er werd niet ingegrepen.'

Vriendinnen hadden eens haar lange paardenstaart vastgepakt, en deden alsof ze die gingen afknippen. Mirelle: 'Ik was zo in paniek, dacht dat ze het echt gingen doen.'

Soms kwam ze thuis met buikpijn, misselijk en wilde ze niet meer naar school.

In haar dagboek overwoog ze zelfmoord. Nu nog moest ze haar tranen verbijten, denkend aan toen. 'Ik weet nog dat ik op mijn kamer lag en me heel alleen voelde en dat ik dacht: kan iemand mij komen troosten, of uitleggen hoe ik hiermee om moet gaan?'

Ze had gewild dat haar moeder 'door mijn muurtje heen brak', want zelf durfde ze er niet over te beginnen. Maar moeder zag wel dat ze vaak aanvallen van hyperventilatie had, maar ja: 'Dan belden ze van school op van 'Kom haar maar halen', en dan zat ze onder de kapstokken verstopt. Het was altijd al een emotioneel kind, en ik gaf de hormonen maar de schuld.'

Het trauma zat zo diep, dat Mirelle op haar werk later weer werd gepest en tegen en burnout aanliep.

Naast dat leed bevatte Pesten ook spanning: de confrontatie met de daders, haar oude schoolgenoten. Van der Vorst was bij ze langs geweest, bij Nabil, Niels, Marco en Vincent, die haar op haar hoofd hadden geslagen met voorwerpen.

De een lag in het ziekenhuis, de ander wilde niets meer uit het verleden naar boven halen. De andere twee waren brave huisvader, of net gescheiden, met een eilandje haar op het voorhoofd. Ze keken terug op 'gewoon een leuke schooltijd'. Niets bijzonders.

Van der Vorst toonde hen een klassenfoto, en wees op Mirelle, aan de rand van het gezelschap. Hoe herinner jij je haar, vroeg hij een van hen.

Het antwoord: 'Niet.'

Misschien was dat wel het verbijsterende van Pesten.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden