Pers weer druk met de pers

Ja, ja, nu weten we het wel:..

'de media' maken er een potje van, ze hollen van hype naar hype. Margarita, Mabel, Oudkerk, en laatst weer Lubbers het lijkt heel wat, maar de afloop is bijna altijd een domper. Wat we nu ook wel zo onderhand kennen, zijn de artikelen hierover. De Groene Amsterdammer wijdt het omslagverhaal deze week aan de hypes en de waan van de dag, maar nieuwe inzichten ontbreken.

'De media' komen volop aan bod in de weekbladen. In het lijvige zomernummer van Vrij Nederland (traditiegetrouw verrijkt met lezersbijdragen, ditmaal over het thema wraak) een verhaal over hoe Kamerleden naar hun werk kijken. Een van de gesprekspartners is VVD-parlementariHans van Baalen. Vele mediahypes geleden werd de man door VN nog afgeschilderd als een soort neo-nazi, wat hem destijds dwong tot aftreden. De beschuldigingen zijn nooit spijkerhard geworden, maar zelfs het begin van excuses heeft VN nooit gemaakt. Nu staat Van Baalen zomaar weer in de kolommen als iemand 'die graag tijd maakt om te praten over het politieke vak':

'Ik heb lol in mijn werk en dat wil ik laten zien ook.'

De mediacratie bezorgt ons het einde van de politieke partij, denkt D66-er Boris Dittrich in hetzelfde artikel. Hij gelooft in het Fortuyn-model: 'Een manifest van tien punten en een sterke persoonlijkheid die zegt: ik stamp een lijst uit de grond.' Liefst met bekende mensen die zich al hebben bewezen, maar de cameragevoelige Dittrich waakt er voor dat hardop te zeggen. Voor je het weet denkt iedereen dat hij D66 wil opheffen. 'Dan kan ik weer honderd interviews geven om uit te leggen dat het anders zit.'

Nog meer perswee in HP/De Tijd verklaart Ron Kaal de politieke (spot)prent dood. Kwalitatief deugt er maar weinig van: de opvolgers van Frits M in de NRC, Wolfgang Ammer en Ruben L. Oppenheimer, kunnen volgens de auteur niet tekenen, en collega's als Jos Collignon, Tom Janssen of Joep Bertrams ontlenen hun kracht grotendeels aan de tekst bij hun prenten. Hetgeen spot met de vuistregel: 'Waar bijschrift nodig, plaatje overbodig'.

'Als genre is het volstrekt overleefd', beweert Kaal. 'De politieke prent stamt uit een tijd dat informatie schaars was, de massa ongeletterd en de krant een zeldzame bron van nieuws. Wie niet kon lezen, kon tenminste kijken.' De tv levert zo veel beelden op, daar kan geen politieke prent meer tegenop, aldus Kaal.

Verder doen de weekbladen hun best de zomerslapte te maskeren. Elsevier heeft zowaar nieuws: gevangenisdirecteur Peter Jrs kondigt de cel voor zes gedetineerden aan, te bouwen in de nieuwe bajes van Lelystad. Voor het overige veel tijdloze verhalen zoals het dossier 'Veilig bevallen' (Elsevier), wat kinderen op internet zoeken (chatten en seks, met de voorspelbare gevaren van dien, (HP/De Tijd) en een uitvoerige rondgang langs Italiaanse ijssalons (VN).

Nieuwe Revu belooft een handleiding omtrent hoe zichzelf naar binnen te bluffen in de jetset van de Cd'Azur. Vier studenten deden zich voor als cameraploeg van een niet-bestaand programma, en hoopten zo gratis etentjes, overnachtingen en ontmoetingen te ritselen. De uitslag is niet verbluffend: zoals het oplichters lukt om advertenties te ronselen voor niet-bestaande gidsjes, zo trapt rondom Monaco een enkele prmanager heus wel eens in de praatjes van dit viertal, al blijkt dat nog hard werken. En hoe denkt de media-politie eigenlijk over deze studentikoze variant van de aloude undercover-journalistiek?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden