Perquin dicht voor dienders en The Washington Post is wel heel verbaasd

De mediaweek in Top & Flop

Wat er goed was en wat wat minder deze mediaweek. Deze week: Perquin dicht voor dienders en The Washington Post is wel heel verbaasd dat in Nederland ook journalisten wonen.

De nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Nederland, Pete Hoekstra Foto anp

Top

Als je een ranglijst van impopulaire overheidsberoepen zou maken, bungelt politieagent ergens onderaan, tussen belastinginspecteur en vuilnisman. Relletjes, schandalen en wanbeleid stapelen zich al jaren op.

Het vijfjarige jubileum van de Nationale Politie is dan ook niet echt iets om groots te vieren. Toch wilde korpschef Erik Akerboom, de man die het puin mag ruimen, erbij stilstaan. De manier waarop is opmerkelijk te noemen.

Dichter des Vaderlands, Ester Naomi Perquin, liep een paar maanden mee met agenten en rechercheurs en bedong volledige vrijheid om haar werk te kunnen doen. Ze schreef tien gedichten die nu gebundeld zijn in een gelimiteerde oplage van duizend stuks. Na twee dagen waren ze uitverkocht.

Dinsdag las ze twee gedichten voor in De Wereld Draait Door. Het eerste ging over al het onheil dat niet gebeurt, dankzij het onzichtbare werk van dienders. De fraaie slotzin: 'Je luistert 's nachts naar de zachte voetstap van de dochter die onaangetast de trap op sluipt.'

Online klonk wat gemor; Perquin zou een apologeet van politiegeweld zijn en zich voor een karretje hebben laten spannen. Het tegenovergestelde is waar: de Dichter des Vaderlands ging diametraal in tegen de Opinie des Vaderlands, omdat ze ontdekte dat de werkelijkheid - het zal potdomme ook eens niet - weerbarstiger is.

Haro Kraak

Ester Naomi Perquin Foto anp

Flop

Daar was hij dan eindelijk, Pete Hoekstra, de man die van president Trump de opdracht kreeg het machtigste land ter wereld te vertegenwoordigen in Nederland, nota bene zijn geboorteland. Voor iemand die nog maar een paar jaar geleden beweerde dat moslimextremisten hier auto's én politici verbranden en dat er no-gogebieden bestaan, zat hij er in Den Haag ontspannen bij. Dat veranderde toen de Nederlandse verslaggevers vroegen of hij nog steeds gelooft dat politici in brand worden gestoken. Hoekstra zei dat hij het onderwerp nog eens zou bestuderen en deed er het zwijgen toe, ook toen de vraag viermaal opnieuw werd gesteld. The Washington Post vond dit geweldig. De krant reconstrueerde de persconferentie, belde met RTL-verslaggever Roel Geeraedts en publiceerde woensdag online een ode aan de volhardende persmuskieten uit dat kleine gekke landje die Hoekstra het vuur na aan de schenen hadden gelegd. Met nauwelijks verholen bewondering werd geciteerd wat een van de reporters tegen Hoekstra had gezegd: 'This is the Netherlands, you have to answer questions.' Bam! Geëerd worden door de Washington Post, dat is niet niks, maar de krant blies de zaak op. De Nederlandse journalisten deden alleen maar hun werk. Ze stelden vragen aan een politicus die leugens verspreidt; gewoon, vragen, zoals het hoort. Niks bijzonders verder.

Paul Onkenhout