Perfecte prenten

Dik Bouwhuis mag gerust een groot talent worden genoemd.

FOTOGRAFIE Kik * * * *

Dik Bouwhuis: Tourist Landscapes. T/m 29 juli in KiK, Kolderveen.

Kunst in Kolderveen - neemt u mij vooral niet kwalijk, maar dat klinkt alsof je voor de gek wordt gehouden. Wat is daar precies te verwachten en, belangrijker, welke K is groter: die van de kolder of die van de kunst? De organisatoren van KiK zetten in op de tweede optie en dat lijkt wonderwel te lukken. In een oude zuivelfabriek (in Kolderveen dus, een dorpje op een paar kilometer afstand van Zwolle) stellen ze al jaren een ambitieus tentoonstellingsprogramma samen, aangestuurd door artistiek leider Pim Trooster. Onlangs kregen ze daarvoor de Drentse Cultuurprijs 2010.

Het is ze dus menens, daar in Kolderveen. En om dat nog eens te onderstrepen, is er nu een tentoonstelling van fotograaf Dik Bouwhuis (1961) in de Kaashal, een reusachtige, onopgesmukte ruimte met betegelde muren.

Van wie? Tja, Dik Bouwhuis dus. En het feit dat het werk van deze onbekende Nederlandse fotograaf hier in de Kolderveense Kaashal hangt, maakt dat KiK alleen maar interessanter wordt. Want Dik Bouwhuis mag met recht een groot talent worden genoemd, iets wat tot nu toe slechts de Drentse kunstinstelling en het Amsterdamse Fonds BKVB, waarvan Bouwhuis al jaren financiële steun krijgt, werkelijk in de gaten leken te hebben. Waarvoor hulde.

De fotograaf, opgeleid aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, is al zo'n jaar of elf bezig met een groot project: Tourist Landscapes. Hiervoor reist hij langs de kusten van de Middellandse Zee, op zoek naar plekken die hem als fotograaf interesseren. Een beetje zoals Ad van Denderen dat ook deed in zijn project So Blue, So Blue, maar dan anders. Want So Blue, So Blue is politieker, of Ad van Denderen dat nu van plan was of niet. En Tourist Landscapes gaat eigenlijk meer over fotografie dan over de plekken die Dik Bouwhuis bezoekt.

Er zijn geen mensen te zien op Bouwhuis' foto's, hoewel ja, één, ver weg: een vrouw die zich afdroogt met een blauwe handdoek. Waarschijnlijk is het vanwege die handdoek dat ze mocht blijven, want die is net zo blauw als een stukje van de zee en de treden van een trappetje op de voorgrond. Verder ogen de taferelen verlaten. Lege paviljoens, stille paadjes langs het water, ruïneachtige flats - Bouwhuis legde dat alles vast in tot in de puntjes uitgedachte composities.

Je kunt zien dat hij werd beïnvloed door de fotografie van Stephen Shore, meestervastlegger van kruispunten in Amerikaanse buitensteden, met hun wirwar van lantaarnpalen, reclameborden, vuilnisbakken en elektriciteitsdraden. Bouwhuis weet van al die informatie, van al die ruis, net als Shore een samenhangende, rustige foto te maken met uitgekiende kleuren.

Zo'n vijftien foto's hangen er in de lege Kaaszaal, die met zijn verlopen uiterlijk steeds beter bij het werk gaat passen. Het enige twijfelachtige aan de presentatie is de muur waarop contactafdrukken te zien zijn, iets wat je tegenwoordig vaker ziet op (foto)tentoonstellingen. Het is gedaan om aan te geven hoe secuur Dik Bouwhuis te werk gaat.

Soms is zo'n kijkje in de keuken welkom. Maar het voegt niet altijd iets toe, zoals hier in KiK. De foto's van Dik Bouwhuis zijn zo griezelig perfect, dat je geen behoefte hebt aan de imperfecte die eraan voorafgingen. Bovendien: dat de fotograaf secuur te werk gaat, is ten eerste een vereiste en ten tweede kun je dat aan zijn beelden gewoon zíen. Ook de mensen in Kolderveen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden