Perfect gekadreerd

Freek de Jonge, de eerste Zomergast van dit jaar, kiest ervoor om vanavond, in de traditie van zijn beste werk, zijn avond af te sluiten met een film die een verzameling sukkelaars op briljant absurdistische wijze belicht. In Songs From the Second Floor, een film van de inmiddels 71-jarige Noorse cineast Roy Andersson, poetsen kantoorbedienden hun schoenen voor het gesprek waarin hun chef ze gaat ontslaan. Een goochelaar verwondt met zijn zaag de buik van een vrijwilliger uit het publiek. Voorbijgangers leveren smalend commentaar op een man die met zijn vinger vastzit tussen de deuren van een treinstel. 46 van zulke sketches en observaties worden in de film gecombineerd tot een symfonie van onbenulligheden, waarin pessimisme de boventoon voert - in het fragmentarische herkennen we Anderssons achtergrond als succesvol reclamemaker. De perfect gekadreerde beelden zijn een lust voor het oog, al is de moraal geregeld moddervet aanwezig. In het eindshot stort een man zijn collectie onverkoopbare Jezusbeelden op een vuilnisbelt. 'Die gekruisigde loser', moppert hij. 'Hoe kon ik ooit denken dat het geld zou opleveren.'


'Ik wil dat de kijker zelf ontdekt wat er allemaal in het beeld gebeurt, daarom gebruik ik geen close-ups, snijd ik nooit binnen een scène, en staat de camera stil.' Roy Andersson in een interview met de Volkskrant.

Songs From the Second Floor (Roy Andersson, 2000) Nederland 2, 23.20-1.15 uur.

Ponyo on the Cliff by the Sea

(Hayao Miyazaki, 2008) Een likje mensenbloed en het goudvisje Ponyo heeft de smaak van het menszijn te pakken. Net als de 5-jarige Sosuke, die haar uit zee vist nadat ze bekneld is geraakt in een glazen pot, moet en zal Ponyo armen en benen krijgen. Hayao Miyazaki (The Wind Rises) maakte met Ponyo een zalige variant op Hans Christian Andersens Kleine zeemeermin. De zeemeermin werd een diep in de zee wonend visje, de prins een schattig jochie dat met zijn moeder in een huisje boven op de klif woont. Ponyo brengt aan de lopende band bizarre beelden, maar tegelijkertijd heeft Miyazaki een opmerkelijk oog voor hoe dingen in het echt kunnen zijn.


Ketnet, 9.00-10.35 uur.

Bridge to Terabithia

(Gabor Csupo, 2007) Twee einzelgängers, Jesse en zijn nieuwe buurmeisje Leslie, beiden een jaar of 12, sluiten vriendschap en dagdromen in het bos achter hun huis een eigen fantasiewereld bij elkaar. Een onverwachte gebeurtenis in het échte leven zorgt voor een scherp contrast tussen fantasie en realiteit. Bridge to Terabithia is een mooie kinderfilm met een excellente cast: de chemie tussen Jesse en Leslie zorgt ervoor dat ook ouders onmiddellijk opnieuw ervaren wat het betekent om kind te zijn.


Nederland 3, 15.35-17.00 uur.

the quiet american

(Phillip Noyce, 2002) Een stille Amerikaan, dat is volgens de verteller van Graham Greenes roman net zoiets als een een witte olifant. Bij de verfilming door de Australische regisseur Phillip Noyce (Rabbit-Proof Fence) is die vergelijking geschrapt, maar dat betekent niet dat Noyce een afgezwakte versie maakte. Integendeel: The Quiet American is een meeslepend, door het cameragenie Christopher Doyle van een beklemmende vormgeving voorzien oorlogsdrama, waarin Michael Caine monumentaal gestalte geeft aan de oudere Britse journalist Thomas Fowler. Die heeft in het zweterige, koloniale Saigon van de jaren vijftig zijn hart verpand aan een plaatselijke schone, en hij is niet de enige. Brendan Fraser speelt de jonge Amerikaanse stille 'idealist' met wiens komst de gebeurtenissen een fatale wending nemen, zowel in het leven van Fowler als in de wereldgeschiedenis.


BBC 2, 0.00-1.35 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden