Pen en naald zijn neef en nicht

Jossine Modderman en Arno Kantelberg geven elke week ongevraagd stijladvies aan bekende mensen.

Beeld Getty/MMP

Jossine Modderman, hoofdredacteur LINDAnieuws.nl

Vandaag ga ik het hebben over het hele plaatje: van top, teen tot tas. En ik kies voor schrijver Susan Smit. Bekoorlijk als altijd past zij goed in deze Boekenweek die bol staat van de verleidingen. In eerste instantie dacht ik dat Smit de enige 43-jarige was met een bloot middenrif (wat ze goed zou kunnen hebben, doch niet wenselijk is in mijn beleving), maar bij beter bestuderen blijkt de auteur gekozen te hebben voor een cumberband-achtige riem.

Ach ja, we zouden beginnen bij de top. Het haar van Smit heb ik wel eens uitbundiger gezien. Met forse, verlokkende krullen. Deze steile stijl maakt haar wat lijzig, want ze heeft natuurlijk ook haar formaat mee. Het kleine zwarte jurkje is wat mij betreft iets te klein - nauwkeuriger: te kort. De benen van Smit kunnen zéker het daglicht verdragen, maar deze lengte, tot op het bovenbeen, is servet noch tafellaken. Wil je de goegemeente een hartverlamming bezorgen, dan moet het een stukje korter zijn. Stijlvoller is: iets over de knie. Ik had ook niet voor het meisjesachtige klokrokje gekozen, maar voor potlood. Klok is kek, maar dan moet de rok een stuk langer zijn. De zwarte panty en de puntige pumps zijn oké, maar niet bijzonder sexy. Hetzelfde geldt voor het 'mwah-tasje' om de schouder. Al met al word ik er niet opgewonden van en dat terwijl Smit weer gelukkig is in de liefde. Ik zou het - stijlwijs - van de daken schreeuwen.

Beeld MMP

Arno kantelberg, hoofdredacteur Esquire

Als krullenjongen in de Nederlandse journalistiek wist ik niet beter of het branche-uniform bestond uit gekreukelde broeken en ongesteven hemden, met sigarettenas en roos strijdend om de beste plekken op vaal gekleurde jasjes. Totdat ik in een verhalenbundel een oude foto zag van Esquire's Gay Talese in gesprek met Joe DiMaggio, de legendarische honkballer, ook even getrouwd met Marilyn Monroe, waar Talese in 1966 het prachtige portret The Silent Season of a Hero over had geschreven ('Joe', said Marilyn, just back from Korea, 'you've never heard such cheering.' 'Yes, I have', Joe answered.) Zowel 'jolting' Joe als Talese droegen een donker pak, een dunne das en een wit pochetje - Talese droeg 'm op z'n Italiaans, DiMaggio in een strakke Engelse streep. Die foto: voor mij was het niet minder dan een openbaring.

DiMaggio overleed in 1999, maar hierboven ziet u mijn grote held, 85 inmiddels. En wat zou ik nog moeten zeggen over de man die weet dat pen en naald de neef en nicht zijn van de familie die je smaak zou kunnen noemen, maar ook 'the continuation of craft'? De hoed zegt alles: die sublieme deukjes in de kroon, de hoek waarop hij hem draagt. Onberispelijk.

Ik ontvang wel eens mokkende reacties op mijn cursiefjes, altijd inzake de wuftheid van het onderwerp: de kleding, het uiterlijk. Die mopperaars zou ik ook zo'n openbaring gunnen. Bij dezen.

Beeld Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden