Pauline Slot

Terug naar oudtante Bep, in Pauline Slots gekunstelde roman.

Pauline Slot: Soerabaja

De Arbeiderspers; 254 pagina's; € 18,95.


Al heeft een drama zich ruim zestig jaar geleden voltrokken, het is nooit te laat om erover te schrijven. In haar zesde roman Soerabaja reconstrueert Pauline Slot (1960) het wrede lot dat haar oudtante Bep trof kort nadat die de verschrikkingen van het Jappenkamp had overleefd met haar drie dochtertjes.


Wil je een roman maken van een waargebeurd familiedrama dan moet je de feiten volgen, maar tegelijk je fantasie de vrije loop laten. Met die feiten zit het wel goed. Slot heeft haar relaas doorspekt met authentieke, in het licht van de geschiedenis interessante en ook schrijnende details. Hiervoor kon ze putten uit brieven en dagboeken van Bep en dier man Henk.


Dat die - blijkens de vele citaten - in literaire zin niet erg boeiend zijn, kun je hun moeilijk verwijten. Maar had Slot niet wat kritischer kunnen zijn in haar keuze?


En waarom heeft ze die brave burgertoon overgenomen, waardoor deze 'echo van Bep' nogal gekunsteld klinkt?


Bep spreekt ons over het graf toe, zo blijkt pas aan het eind, als een alwetende verteller. Dat kan uiteraard niet. Dus voel je continu dat het niet Bep is die zich voorstelt hoe haar man Henk aan hun dochtertjes denkt tijdens het appèl in het werkkamp bij de Birma-spoorweg ('De kinderen zagen er zo schattig uit in hun roze jurkjes'), maar Pauline Slot. Ze klinkt, alle oprechtheid en tragiek ten spijt, te veel als een buikspreekpop.


Net niet echt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden