Paula en Bill

KENNEDY schijnt het gedaan te hebben met Marilyn Monroe, wat toch van een ander niveau is dan Clinton die het volgens verhalen geprobeerd heeft te doen met een Randstadreceptioniste in Little Rock, Arkansas: de wereld kent geen Grote Mannen meer....

Of Paula Jones de waarheid spreekt - 'hij betastte mijn benen, kwam naast me zitten, liet zijn broek zakken en vroeg me het te zoenen' - is natuurlijk een tweede. Maar daar gaat het zelden om in dat soort zaken, het gaat erom of anderen het geloven.

Alle Amerikanen wilden graag geloven dat er toen iets moet zijn geweest tussen Monroe en hun president. Hij had iets gedaan waarvan het manlijk deel van de bevolking in die jaren dagelijks droomde, en zij iets dat de meeste Amerikaanse vrouwen zich goed konden voorstellen.

Omdat uiteraard niet alle Amerikaanse mannen hun droom vervuld konden krijgen, en niet alle Amerikaanse vrouwen met Kennedy naar bed konden, had wat die twee samen deden in feite een symboolfunctie. Rond die tijd is er

trouwens nog eens een film in Hollywood gemaakt over een op IJsland gedetacheerde legereenheid, waar de manschappen na een paar maanden van seksuele quanrantaine wat onrustig beginnen te worden, en niet meer genoeg blijken te hebben aan de boven hun brits gepinde playgirls.

Hun commandant verzint dan iets briljants. Hij laat het lot beslissen welke soldaat namens alle anderen even naar huis mag om zich met de allermooiste pin-up een hele week te buiten te gaan: de meest intense vorm van volksvertegenwoordiging. In die zin hadden Marilyn en John F. niet zo zeer een verhouding als wel een representatieve verhouding. Samen vertegenwoordigden zij de hele natie.

Zoiets zouden Paula en Bill nooit bereikt hebben. Zij wilde om te beginnen al niet, en hij had - nog niet eens president bovendien - een lijfwacht (!) op haar afgestuurd, of ze even naar meneer z'n kamer wilde komen, want hij had misschien een baantje voor d'r.

Nogmaals: als het waar is.

Maar als je je Bill voorstelt, met die jog-benen, die krampachtige manier waarop hij zo nu en dan z'n kaken sluit, die slap openhangende mond als hij dat even vergeet te doen, en thuis voortdurend die femme savante die haar dédain nauwelijks weet te verbergen - dan geloof je het blind.

Nog los van Paula's dreigement dat ze eerlang 'bijzondere kenmerken van de presidentiële genitaliën' kan onthullen.

Er schijnt in de Verenigde Staten nu ook een Jones-kamp te groeien, dus Clinton heeft intussen een advocaat ingehuurd van Doedens- en Sponggehalte die 475 dollar per uur vraagt (wat me eigenlijk nog tegenvalt), en die op z'n minst moet bewerkstelligen dat de president pas gehoord kan worden als hij het niet meer is - dus in 2001.

Het is de vraag of hij dat redt. Als ik die advocaat was zou ik het ook niet met allerlei juridische trucs proberen, maar hem adviseren de aandacht van de publieke opinie af te leiden met iets heldhaftigs, dat tot de nationale verbeelding spreekt. Milosevic verdrijven of Netanyahu ten val brengen zou daartoe waarschijnlijk niet eens voldoende zijn. Een geslaagde invasie in de Varkensbaai lijkt me kansrijker - of vermoord worden natuurlijk, maar vermoedelijk zou hij dat te drastisch vinden.

Maar ook als hij het weet te rekken, zal de geschiedenis hem niet adelen.

Paula Jones. Ze is misschien mooi, ze kan een schat zijn, maar een Monroe? Nee.

En wie zal zich ooit willen vereenzelvigen met een bronstige sucker die op een treurige achternamiddag even snel een meisje van de balie probeert te versieren?

De jaren zestig - ik zeg het nog eens - komen niet meer weerom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden