Paul Simon is de ware artiest

Om de paar jaar zijn de oude hits van Paul Simon live te beluisteren in Nederland. De kans is groot dat ze worden gezongen door Art Garfunkel, zoals voor het laatst in juni 1999....

Menno Pot

Donderdag trad hij, zeven jaar na zijn laatste optreden in Nederland, op in een net niet uitverkochte Rotterdamse Ahoy'. Waar Garfunkel een wat tragische liedjeszanger is geworden, geldt Simon (honkbalpetje op het kalende hoofd, maar verder nog exact hetzelfde New Yorkse bleekneusje) als de ware artiest die halverwege de jaren tachtig de grenzen van de popmuziek verlegde met de Afrikaanse percussie op het succesalbum Graceland.

Net als bij zijn stadgenoot David Byrne is het uitheemse aan Simons muziek niet veel meer dan een dichte motregen van equatoriaal getik, geklop en getrommel. Drie trommelaars had Simon bij zich. Ze waren de hele avond bezig om al hun drums, pauken, bongo's, tabla's en koebellen minimaal één keer aan te raken.

Het is Simons handelsmerk geworden, en dat was in Ahoy' soms vervelend. In stampers als Me And Julio Down By The Schoolyard en de toegift Kodachrome snakte je naar de hartslag van een rockdrummer.

Niettemin was de band hecht en het optreden meeslepender dan verwacht. Maar wat was het fijn dat Simon na een uur zijn akoestische gitaar pakte om, slechts op cello begeleid door Mark Stewart, een in zijn kaalheid onverwacht fraai intermezzo te spelen met de verstilde hits The Sounds Of Silence en Homeward Bound. Simons stem bleek nauwelijks door de tijd aangetast.

Paul Simon, die in oktober zestig jaarwordt, maakt nog altijd platen: You're The One (2000) is de nieuwste. Maar zijn optredens leunen zwaar op hits uit de Garfunkel-tijd en uit Graceland.

Zelfs op de officiële T-shirts was 'We're going to Graceland' nog de slogan. De prijsnummers waren You Can Call Me Al en The Boy In The Bubble. Wie niet beter weet, zou denken dat het zestien jaar oude album Simons nieuwe plaat is.

Paul Simon teert dezer dagen vrijwel net zozeer op oude roem als zijn oude kameraad. Maar wat overeind blijft, is dat hij muzikaal veel meer te bieden heeft en bovendien stijlvoller oud wordt.

Niet veel Amerikaanse artiesten met ballades als America en American Tune in hun bagage zouden de beheersing hebben die nummers over te slaan na 11 september. Wacht maar eens af wat er gebeurt als Art Garfunkel weer op bezoek komt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden