Review

Paul McCartney op Pinkpop: onvergetelijk en ontroerend

Dat voetje van Paul McCartney, als hij twee keer in de lucht schopt op de bassdrum bij het Wings-nummer Band On The Run, net voor het refrein. Bám, bám: 'Band on the run.' Ja, Paul McCartney heeft het wel naar zijn zin op Pinkpop. Hij is totaal relaxed. Loopt soepel over het podium, in jeans en witte blouse, en hupst lenig het verhoginkje op naar zijn piano. Maak je niet druk, lijkt hij zestigduizend man in regenponcho's te willen zeggen. Het komt wel goed, ik heb dit weleens vaker gedaan.

De Engelse zanger Paul McCartney treedt op tijdens de derde dag van het muziekfestival Pinkpop.Beeld anp

Bij Paul McCartney op Pinkpop, een historische afsluiter van het oudste popfestival van Nederland, maakt de hoofdpersoon van de avond zich minder nerveus over een goede afloop dan het publiek met roze hoed. Die stem, zie je iedereen denken bij na openingsnummers als A Hard Day's Night en Can't Buy Me Love, gaat die het redden?

Macca zingt moeizaam, het is nu eenmaal zo, al had je gewild dat het anders was. Er zit weinig lucht achter zijn woorden en hij is ook wat schor. Dat maskeert hij door enerzijds wat gas terug te nemen en dat komt de overtuigingskracht van prachtige Beatlesliedjes als I've Got A Feeling niet ten goede. En McCartney overschreeuwt zichzelf soms wat, om over die kikker in zijn keel heen te komen.

Wat hij in ieder geval niet doet, is noten missen. McCartney laat zich natuurlijk niet op valse noten betrappen, hoe gehavend zijn stem ook is en daardoor klinkt Maybe I'm Amazed vocaal gezien nog net acceptabel. Zijn meezingende drummer helpt hem door de meest veeleisende zangpartijen heen, net als uiteraard de achtergrondzangeressen

Ontspanning

Maar hé, wacht eens. We hebben het hier over Paul McCartney, uit het adellijke popgeslacht der Beatles. Gaan we die hier nu massaal staan afrekenen op iets triviaals als stemkracht? Of moeten we een voorbeeld nemen aan Macca, de nekspieren ontspannen en meegaan in die fabuleuze en ongelooflijke liedjesshow, waarin de ene na het andere briljante McCartney-song voorbijkomt en waarbij je mét Sir Paul kunt meezingen bij - noem eens een liedjesstandbeeld - Eleanor Rigby? En Let It Be?

Die ontspanning volgt, en dat is natuurlijk te danken aan het vakmanschap van McCartney. Hij bespeelt het publiek op zijn dooie gemak, strooit wat anekdotes rond over George Harrison, verklaart zijn liefde nog even aan zijn huidige vrouw én een paar exen en hij wandelt dus door die immense catalogus heen, van Beatles, Wings en zichzelf. Hij kan acht van dit soort twee uur durende shows geven, denk je halverwege de set tot je schrik. Het is zó veel en zó goed, graaf maar wat popklassiekers op, maakt niet uit welke.

Als hij met alleen een akoestische gitaar Blackbird inzet, gaat er voor het eerst een schok van ontroering over het Pinkpopterrein: 'Oooooh.' McCartney zingt nu klein en breekbaar, maar prachtig mooi: hier werkt die fragiliteit uitstekend. En Pinkpop is dood- en doodstil. Een schitterend Pinkpopmoment. McCartney heeft het festival aan een touwtje. En dan gebeuren er prachtige dingen op Pinkpop. Ob-La-Di, Ob-La-Da rockt ineens als een gek, net als trouwens Back In The U.S.S.R., waarin McCartney wonderlijk genoeg zijn oude stem weer lijkt te hebben gevonden, richting het einde van de show.

Onvergetelijk

Heel opmerkelijk: bij FourFiveSeconds schrikt een deel van het publiek op: hé, dat kennen we. Dit nummer schreef McCartney met Kanye West, dus vandaar die herkenning bij de jongste delegaties Pinkpoppubliek.

De apotheose is, naast natuurlijk het door vuurwerk verlichte Bond-liedje Live And Let Die, de uitvoering van Hey Jude. Dat nummer waarop heel Pinkpop gehoopt had. Het wordt een meezingfeest zoals dat op Pinkpop zelden vertoond is. 'La, laa laa, lalala laaa', galmt het over het veld, van voor naar achter. Ook als McCartney met band van het podium is verdwenen. Het gaat maar door: 'La, laa laa, lalala laaa', oftwel: 'We want more.'

Zie je wel, zegt McCartney als hij terugkeert op het podium, voor knallende toegiften als Birthday en het schitterend en wiegend uitgevoerde Carry That Weight. Ik zei het toch: 'We can work it out.'

McCartney op Pinkpop was niet perfect, maar wel onvergetelijk en ontroerend. Niet slecht, voor het Nederlandse festivaldebuut van een Beatle. Als de mensenmassa in een trage stroom naar de parkeerplaatsen trekt, gaat Hey Jude nog altijd door de rijen: 'La, laa laa, lalala laaa'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden