Bericht uitAmphia Ziekenhuis

Patiënten willen de waarheid horen, hoe ijzingwekkend die ook is

De komende weken doet de Volkskrant regelmatig verslag vanuit ziekenhuis Amphia in Breda, waar verslaggever Willem Feenstra ziet hoe een coronapatiënt het ziekenhuis wordt binnengedragen.

Een patiënt op een brancard in het ziekenhuis in Brabant.Beeld Getty Images

Als arts, zegt intensivist David Schockman (41), moet je je emoties niet op afstand houden. Je moet meebuigen. Toestaan dat een patiënt wat met je doet. Anders achterhaalt het je later.

We zitten in het kantoor van de intensive care. Schockmans helderblauwe ogen staan ernstig. Even heeft hij getwijfeld of hij dit moest vertellen. Hij wil geen paniek zaaien. ‘Weet je wat het is?’, zegt hij. ‘De realiteit voor de gemiddelde Nederlander ligt niet in deze wereld. Maar het is wél onze realiteit.’ En dus begint hij.

Het was ’s middags in Amphia en Schockman was aan het werk op de intensive care toen de dokters van de spoedeisende hulp belden. In korte tijd waren er twee patiënten binnengekomen met coronaverschijnselen. Ze waren er niet best aan toe: allebei stikbenauwd.

Met zijn beschermende pak, handschoenen, mondmasker en spatbril ging Schockman naar beneden. Daar zag hij hoeveel moeite een man had om van de ambulancebrancard op het ziekenhuisbed te komen. Hoe hij de grip op zijn adem verloor en moest bijkomen voor hij iets kon zeggen.

Het was aan Schockman om te beoordelen of deze patiënt naar de gewone covid-unit zou gaan, waar de mensen liggen die nog op eigen kracht kunnen ademhalen, of naar zijn afdeling. Het was hem meteen duidelijk.

Corona is in veel gevallen niet gevaarlijk, maar als je veel pech hebt is het een rotziekte van jewelste. Je longen kunnen van binnen ernstig worden aangetast. Zo erg dat je niet meer op eigen kracht kunt ademen. Patiënten bij wie het zover komt, niet uitsluitend ouderen, gaan naar de intensive care. Daar wordt de beademingsapparatuur aangesloten en worden ze doorgaans in slaap gebracht.

Op de spoedeisende hulp ging Schockman zitten naast het bed van de man, die veel jonger was dan de gemiddelde coronapatiënt. Hij maakte oogcontact. ‘Dit ga je nooit zelf redden’, zei hij tegen hem. ‘We gaan alles voor je doen. Ga er maar van uit dat je minimaal twee weken op de intensive care ligt. We leggen je op je buik en brengen je in slaap. Elke dag draaien we je om, om doorligwonden te voorkomen. Het kan zijn dat je daar iets van meekrijgt. Het kan ook zijn dat je over twee weken pas wakker wordt.’

Tot voor kort was deze man gezond. Nu lag hij hier en kreeg hij steeds meer moeite met ademhalen. Zijn familie mocht niet mee naar het ziekenhuis. Mogelijk ook besmet. Hij was alleen en kon geen afscheid nemen.

Normaal, zegt Schockman, is hij ‘eerlijk tegen de familie en hoopvol tegen de patiënt’. Nu was er geen familie. En dus moest hij het wel zeggen. ‘Het kan ook zijn dat je niet meer wakker wordt.’

Patiënten die een doodsstrijd leveren, beseffen het. ‘The feeling of impending doom’, noemt Schockman dat. Het gevoel van naderend onheil. Ze willen de waarheid horen, hoe ijzingwekkend die ook is. Daarom moet je als arts wel eerlijk zijn.

Vanaf de spoedeisende hulp belde Schockman naar de intensive care. Maak je klaar voor intubatie (het aanbrengen van een buis in de luchtpijp voor het beademingsapparaat, red.)’, zei hij. ‘We komen er nu aan.’

De man kreeg een mondkapje voor en verpleegkundigen duwden het bed door de gangen van het ziekenhuis. Schockman verwisselde zijn handschoenen en liep voorop. Hij drukte op de knoppen van de lift en de deuren. Tot ze bij de intensive care waren.

Meteen werd de man overgetild naar het bed waar hij de komende weken in zou doorbrengen. Een collega-intensivist nam het over. Schockman moest weer terug naar de spoedeisende hulp, waar de tweede ernstig zieke patiënt op hem wachtte.

Toen hij weer beneden was, kwam de klap. Het was niet gelukt. De man die hij zojuist naar boven had gebracht, was al overleden.

Vaak, zegt hij, denken mensen dat het extra zwaar is als je een band had met een overleden patiënt. Maar op die dag, op dat moment, besefte hij dat het andersom is. De echte zwaarheid zit hem in het onpersoonlijke. ‘Als dit zo doorgaat ben ik bang dat ik straks hun namen niet eens meer ken.’

Verder lezen

Heldere analyses, de laatste cijfers, vraag en antwoord, reportages en meer staan overzichtelijk bij elkaar in het dossier: volkskrant.nl/coronavirus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden