Passie ontbreekt bij lichte Antigone

Antigone draagt een roze blouse en een bijpassende bloemetjesrok. Veel te lieflijk, lijkt het, voor zo'n stoere doorzetter. Schuldig staat ze voor Creon, koning van Thebe....

Antigone (442 voor Christus) van Sophocles gaat over de dochter van Oidipous die niet aarzelde de wet te negeren die haar onrechtvaardig voorkwam. Ze zou haar gesneuvelde broer een laatste eer bewijzen, ook al was dat het laatste wat ze deed; een begrafenis voor hem was belangrijker dan haar eigen leven. Ze zegt: 'Omdat, als mijn man sterft, ik wel een andere vind en als mijn kind sterft, geeft die mij een ander kind. Maar nu mijn vader en moeder dood zijn, krijg ik geen broer meer.' Over de belangentegenstelling tussen bloedbanden en burgerschap , over wetgeving en willekeur gaat het bij Antigone, in de opvoering van Theater Antigone in fraaie vertaling van Johan Boonen.

Waarom ook niet: Antigone bij (het Kortrijkse) Antigone, zo dacht regisseur Raven Ruëll. De jonge Ruëll timmert aan de weg, recentelijk met het gewaardeerde Het leven en de werken van Leopold II bij KVS/De Bottelarij. Antigone nu wordt, aldus Antigone: 'een klassieke boterham in een plezante brooddoos: uiterst verteerbare kost.' En dat is precies wat het is.

Ruëll situeert de beginscène aan de dis; alle personages hebben zich hier verzameld. Opvallend is direct de figuur die de rol van het antieke koor op zich neemt: acteur Benny Claessens. Groot en grof verbeeldt hij de afgevaardigden uit Thebe, beduusd en verward aan het einde van de oorlog, dan afwisselend morrend, afstotelijk, grappig en wijs.

Met zijn rug naar het volk (en publiek) regeert koning Creon. Hij blijft zitten nadat de lange tafel is afgeruimd, waarna vervolgens stuk voor stuk de personages aan hem verschijnen. Allemaal worstelen ze op hun manier met die gewraakte koninklijke wet: Antigones zuster Ismene, Antigones bruidegom (en Creons eigen zoon) Haemon, bodes en wachters en de oude ziener Teiresias.

En natuurlijk Antigone zelf. Helder en vastbesloten verdedigt deze heldin, gespeeld door Sofie Decleir, haar zienswijze in een reeks confrontaties met de machthebber. Naast Decleir maakt Pieter Genard indruk als Haemon, die vergeefs pogingen doet tot zijn vader de koning door te dringen.

Ruëlls Antigone loopt vlot, ziet er mooi uit en zit vol aardige vondsten; inderdaad zeer goed verteerbare kost. Tegelijkertijd ontbreekt het af en toe aan passie; Antigone, hoe overtuigend in haar redeneringen ook, blijft op afstand, rationeel. Voor haar grote tegenstrever Creon (Ward Rooze) geldt hetzelfde. Antigones dood, Creons moment van twijfel, het klopt allemaal. Maar spannend of naar is het geen moment.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden