Pas op: deze film kan pijn doen

'Cannes' beweegt zich meer dan welk festival ook tussen uitersten. Hollywood-vermaak deelt het podium met confronterende Europese kunstfilms, zoals het Nederlandse Code Blue.

BOR BEEKMAN

Voorafgaand aan de wereldpremière van het Nederlandse arthouse-drama Code Blue heeft de festivalorganisatie overal rond de filmzaal A-viertjes opgehangen. Attention - some scenes of de film Code Blue may hurt the audience feelings. Pas op: deze film kan pijn doen. De internationale pers laat zich er niet door afschrikken; de rij staat tot om de hoek. Toch is regisseur Urszula Antoniak (bekend van haar met Gouden Kalveren en internationale prijzen bekroonde debuut Nothing Personal) er vooraf niet gerust op. 'Is dit een lange of een gewoon lange rij?', vraagt ze, nerveus de rij monsterend.

Zoals dat gaat op 's werelds belangrijkste filmfestival, waar aandacht een schaars goed is, gelden die allereerste bezoekers als potentiële filmambassadeurs. Hun bevindingen (goed, niet goed, interessant) bepalen of de belangstelling na de eerste vertoning plots drastisch toeneemt, of verschuift naar de première van het volgende potentiële meesterwerk. De tamtam gaat snel: massale uitloop tijdens climax Code Blue, wordt er rond getwitterd door de filmwebsite Twitchfilm.

Onzin. 10 à 15 bioscoopstoeltjes klapten subiet op, toen het mannelijke hoofdpersonage uit Code Blue (acteur Lars Eidinger) zijn geslacht uit zijn broek viste, en nog 5 toen die cruciale eindscène in heftigheid toenam. Maar het overgrote merendeel van de afgeladen zaal applaudisseert enthousiast, en vindt de pijn die Code Blue aanricht in elk geval dragelijk. De schandaalreflex hoort bij Cannes; zonder geschokte weglopers of flauwvallers is een festivaleditie niet compleet. Lars von Trier, doorgaans goed voor wat oproer, presenteert later deze week nog wel zijn sciencefictiondrama Melancholia, maar die film schijnt voor de doen van de Deense filmer opmerkelijk conventioneel te zijn.

'Het idee voor Code Blue komt voort uit een van mijn eigen ervaringen, toen ik iemand assisteerde bij diens sterven', zegt Antoniak, tijdens de persconferentie in de tent van de Quinzaine des Réalisateurs, het prestigieuze bijprogramma van het festival waarvoor haar film geselecteerd is.

In het dialoogarme, sterk geacteerde en met veel precisie gefilmde Code Blue staat een contactgestoorde verpleegster (gespeeld door de Belgische actrice Bien de Moor) dichter bij de dood dan bij het leven. Intimiteit beleeft ze enkel als ze haar terminale patiënten eigenhandig over de drempel helpt, waarbij ze de ziekenhuisreglementen negeert.

De Duitse acteur Eidinger, die naast Antoniak zit, krijgt de vraag voorgelegd of het niet moeilijk is om 'zo ver' te gaan in een rol. 'Nee hoor. Een normale rol spelen, dat zou ik pas moeilijk vinden.'

Halverwege het tiendaagse festival moet de uitgesproken favoriet voor de Gouden Palm zich nog aandienen. Veel wordt verwacht van de competitiefilm The Tree of Life van Terrence Malick (Badlands, The New World), die vandaag in première gaat. Daar de Amerikaanse regisseur ernstig mensenschuw is, zal hoofdrolspeler Brad Pitt de persverplichtingen afhandelen.

Voor de langs de rode loper opgestelde camera's kende het eerste festivalweekend één allesoverheersend hoogtepunt; de gang van Johnny Depp en Penélope Cruz, die gezamenlijk de première van Pirates of the Caribbean deel 4 opluisterden. Nu toch echt ver genoeg uitgemolken, oordeelden de critici al bij de vorige aflevering.

Maar daar dacht het publiek anders over. 'We doen het dan ook voor het volk', sprak Depp (47) tijdens de persconferentie in het festivalpaleis. Tussen de 40 en de 50 miljoen dollar per deel verdient hij inmiddels, volgens de Amerikaanse filmbladen. 'Geld is niet de reden om dit te doen', zei Depp, als gebruikelijk bohémien gekleed, met sjaaltje, zonnebril en polsbanden. Op de vraag hoeveel piratenavonturen er nog zullen volgen: 'Oneindig veel, wat mij betreft. Zolang de mensen het leuk vinden, kun je doorgaan.'

Zijn eigen films kijkt de acteur nooit terug, maar van zijn eigen kinderen hoort hij dat zijn creatie - de frivole piraat Jack Sparrow - nog immer bevalt. 'Het is een manier van acteren die ik oefende als ik samen met mijn dochter met haar Barbies speelde, en stemmetjes opzette. Tot ze dat niet meer leuk vond.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden