Pas als ze zingt, is Joss Stone geen meisje

Joss Stone heeft iets te bewijzen. Zestienjarig blank meisje komt uit het niets (Devon, Engeland), wint als zangeres een BBC talentenjacht en doet een Amerikaanse platenbaas versteld staan die, zoals de mythe dat altijd wil, dacht te maken te hebben met een zwarte muzikant....

Contacteren die hap. Want als iets goud waard is in de popindustrie is het een blanke die klinkt als een zwarte. Stone werd gekoppeld aan oude zwarte (lees authentieke) muzikanten (Betty Wright, Timmy Thomas) op haar eerste cd The Soul Sessions, een album vol covers van jaren zestig en zeventig soul. En dan borrelt de scepsis op. Want werd hier niet net iets te hard geprobeerd een zangeres als bona fide te verkopen?

Joss Stone heeft dus iets te bewijzen. Ook al maakte ze geen onverdienstelijke plaat en heeft ze een wendbare strot die eerder kiest voor gesmoorde smart dan voor een rauwe aanklacht a Aretha Franklin. Maar het gevoel bekruipt je dat de authenticiteit van Stone een geleende is.

Stone klinkt net zo vaak als een hele goede leerling als als een oorspronkelijk talent. En had Stone dezelfde leeftijd als haar collega zangeressen, mocht ze deemoedig aansluiten achter Alicia Keys, Mary J Blige en anderen.

De persoon die die bescheidenheid nog het meest in acht neemt is misschien Stone zelf. Tussen de nummers door is ze op het podium van een uitverkocht Paradiso een en al vertederende jeugd: 'Ik weet dat ik soms te snel praat, I'm sorry hi,hi.' Die houding is op slag verdwenen als ze zich overgeeft aan haar songs. Dan keert Stone ogen dicht zich naar binnen en geeft een voordracht die mijlenver ligt van haar meisjesachtigheid.

De benodigde ingredien zijn er, het zwevende hammondorgeltje, de slaggitaar, het achtergrondkoor. Maar alles weigert vooralsnog meer dan de som der delen te worden, doordat een zekere losheid en gruizigheid ontbreken. Stone schroomt om de meters in het rood te laten doorslaan.

Ze wordt pas overtuigend in de akoestisch uitgevoerde versies van Dirty Man en de Isley Brothers'

For the love of you. Dan pas krijgt haar stem alle relidie het tot dan toe heeft moeten ontberen. Vooral in het laatste nummer, begeleid door alleen een Fender Rhodes piano, weet Stone met een specifieke bezieling voor elke frase de zaal te betoveren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden