Partij voor de Dieren is gesloten, bozig en eenzijdig

De Partij voor de Dieren moet zich openen naar buiten, veelzijdiger worden en geen dubbele functies toestaan voor prominente leden als Thieme en Co....

De vraag of Esther Ouwehand wel of niet op plaats twee van de kandidatenlijst van de Partij voor de Dieren moet komen, zorgt voor onrust bij leden en kiezers, die samen een vuist willen maken voor dierenwelzijn en dierenrechten. Het bestuur, maar ook Ouwehand en partijleider Marianne Thieme, willen niet reageren op de commotie. Anderen wordt dringend en dwingend verzocht hun mond te houden. Maar dat werkt niet.

Op het congres komende zondag is de pers niet welkom. Dat is natuurlijk niet handig, eigenlijk bijzonder dom. Het bestuur kan beter eerlijk zeggen wat er aan de hand is. Is er een inhoudelijk verschil van mening, heeft het met prestaties te maken, speelt gezondheid een rol of hebben beide vrouwen een bloedhekel aan elkaar?

Dat zijn vragen die de partij zelf, door haar absurde geslotenheid en strikte partijdiscipline, in de hand werkt. Dat is niet goed. Het gaat immers om de belangen van miljoenen dieren in veehouderij, huiskamers, laboratoria en de natuur. Gedonder over minor issues kun je daar niet bij gebruiken. En er is ook geen behoefte aan een cultuur waar mensen persona non grata zijn.

Open de deuren, verbreed de partij met mensen en ideeën en wees de doorbraakpartij die hard nodig is om mensen anders te laten omgaan met dieren. Dat betekent dat de krampachtigheid moet verdwijnen. Marianne Thieme ziet de partij te veel als haar lovebaby met Niko Koffeman als geestelijk vader. Beide partijgenoten betekenen veel voor de sociale beweging die dierenrechten heet. Maar als je iets wat kwetsbaar is zo dicht tegen je aandrukt en zo stevig vasthoudt, dan kan het leven eruit stromen.

De Partij voor de Dieren is een onderdeel van die sociale beweging. Samen met de diverse dieren-, milieu- en natuurorganisaties spreken we over een achterban van miljoenen. De partij en de beweging zijn niet van enkele personen. Mijn gedachtegoed over de sociale beweging is mede de basis van de uitgangspunten van de Partij voor de Dieren.

We willen een nieuw sociaal contract in de omgang van mens met dier. Minder vlees eten, meer alternatieven voor dierproeven, een ruimer natuurbeleid en een aanpak van dierenmishandeling thuis en op straat. Dat bereikt de beweging met argumenten, overtuiging, stigmatisering, charme, positieve energie en veel inzet. De partij kan trots zijn op alle vrijwilligers. Het gaat echter niet om het record aantal vragen stellen aan ministers of het aantal keren dat er media-aandacht is. De Tweede Kamer is de plek om met meerderheden beleid voor elkaar te krijgen om ook dieren een beter leven te geven op basis van hun eigen waarde.

Soms lijkt het wel of Marianne Thieme de nog bozere stiefzus van Agnes Kant en Geert Wilders is. Te vaak te boos en te vaak te weinig bereid tot het oplossen van problemen met anderen. Ook daarom is het hard nodig dat de leden een democratiseringsgolf starten. Bespreek open en eerlijk de strategie, heb vertrouwen in je eigen kracht en ideeën.

We hebben geen behoefte aan one issue-partijen, maar aan partijen die vanuit een bepaald gedachtegoed maatschappelijke problemen aanpakken. Ik wil een Partij voor de Dieren die de belangen van mens, dier en milieu goed tegen elkaar afweegt. De focus ligt bij de dieren, maar wel binnen een brede visie, waarin ook aandacht bestaat voor de zorg voor mensen, voor buitenlands beleid en integratie, voor AOW, hypotheekrenteaftrek, Afghanistan, huiselijk geweld en onderwijs. Die verbreding is belangrijk voor het bestaansrecht en de levensduur van de partij.

Een kandidatenlijst met uitsluitend vrienden en vriendinnen van Thieme & Co is kwalitatief zwak. Er is behoefte aan een financieel expert op nummer 3, een buitenlanddeskundige op 4 en een zorgspecialist op 5. Dan ben je volwassen.

In de jaren negentig van de vorige eeuw waren er binnen alle partijen krachtige woordvoerders op het terrein van dierenwelzijn. Het was een eer om de titel ‘Dierenbeschermer van het Jaar’ te krijgen. Nu lijkt het alsof dierenwelzijn is gemonopoliseerd door de Partij voor de Dieren. Andere partijen vinden het wel makkelijk en amusant, terwijl er coalities tegen dierenleed nodig zijn. Met twee zetels krijgen de dieren niet de rechten die hun toekomen.

Er is geen crisis in de Partij voor de Dieren, maar er zijn wel groeistuipen. Wees je als partij bewust van het verschil tussen een politieke partij en een belangenorganisatie. Als je een belangengroepering wilt zijn, hef de partij dan op, er zijn al goede organisaties op het gebied van dierenwelzijn, natuur en milieu.

Wil je een politieke partij zijn, handel daar dan naar. Zet de deuren van het partijcongres open, stop met de dubbele functies van prominente leden in bestuur en organisatie, versterk je kader met talentvolle mensen en wees volwassen in je standpunten en visie. Sluit in en buiten de Kamer coalities tegen dierenleed. Dan gaat de Partij voor de Dieren bij de komende verkiezingen weer goed scoren en wordt het leven van dieren beter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.