Parsifal

Sterke beelden, fraaie muziek én ongemakkelijke momenten.

Parsifal door NTGent. Regie: Peter Verhelst, Wim Opbrouck; tekst: Peter Verhelst. Muziek: Richard Wagner. Muzikale bewerking: Jan Czajkowski, muzikale leiding: Christoph Homberger

NTGent Schouwburg, 8/3. Hier t/m 29/3, tournee; ntgent.be

Donkere tonen, van groen, brons, nachtblauw tot zwart kleuren het scènebeeld. Een schim komt op - wit haar, een zwarte jurk, blik in de verte. Ze dwaalt door de duisternis, verdwijnt erin, komt weerom. Ze is er niet, ze is er nog. Om haar heen gebeuren allerlei dingen, een afscheids-ritueel, bloemen, gezang. Ze is weg, maar iemand haalt haar terug.


Het zijn mooie scènes, zoals Parsifal van NTGent er een heel aantal telt. Met deze nieuwe muziektheatervoorstelling besluiten ze hun optimisme-trilogie, die pakweg vier jaar terug begon met Aïda en werd vervolgd met Candide. Die twee waren minder cerebraal dan deze jongste, die is geïnspireerd op Wagners laatste opera. Gebaseerd op een 'losse' manier, dan: de bewerkers gingen rigoureus met de muziek aan de slag en grote, zwaar aangezette thema's als lijden en het verlangen naar verlossing worden hier naar een klein, heel persoonlijk vlak getransponeerd. Het geploeter van de kwetsbare mens op zoek naar een houvast, wat troost - in rituelen, in een aanraking, in luisteren: al die elementen worden op het toneel haast tastbaar gemaakt, in een fijn langzaam tempo. Aanvaarding, willen de makers zeggen, kan het begin zijn van iets. Ook dat is optimisme.


Voor Parsifal sloegen bekenden uit het 'optimisme-initiatief' opnieuw de handen ineen: musici Christoph Homberger, Jan Czajkowski, Bendix Dethleffsen, en in de acteursploeg Els Dottermans, Frank Focketyn, Lien Wildemeersch, Servé Hermans, Louis van Beek, Wim Opbrouck. Laatstgenoemde voert samen de regie met Peter Verhelst, nieuwkomer in dit verband en ook schrijver van de tekst. Het geheel wordt op de scène gecompleteerd met zangeres Lies Verholle en het kinderkoor van de Vlaamse opera.


Waren Aïda en Candide vaak uitbundig en humoristisch, Parsifal is ingetogener van opzet, meer gedragen. Naast erg sterke beelden en fraaie muziek brengt dat soms ook ongemakkelijke momenten met zich mee. Zo is er steeds een blind meisje op toneel. Ze stelt vragen, beweegt (intuïtief) op de muziek, gaat rond op de tast, wordt af en toe bij de hand genomen door een van de acteurs. Ze spreekt een mooie tekst uit, een gedicht welhaast, waarvan de strofen steeds beginnen met 'ik zie'. Haar aanwezigheid roept een scala aan (conflicterende) associaties op bij de toeschouwer, dat zeker.


Voorts zijn er de verhalen die de acteurs vertellen: autobiografische schetsen over afscheid, angst, woede, spijt, eenzaamheid, die ze delen met hun publiek; een vorm die Verhelst ontwikkelde in een andere NTGentvoorstelling. Dat levert hier misschien authentieke dingen op, maar niet per se heel originele en daarbij worden ze een beetje klungelig - om beurten - gebracht: alsof iedereen even achter elkaar z'n zegje mag doen.


Dan weer worden ongemak of bevreemding verdreven door pakkende flarden muziek en overtuigend beeld, zoals dat van een reuzemarionet met een tragisch-wijs gezicht. Of dat van die dolende schim met het witte haar en de zwarte jurk, die langzaam oplost in het donker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden