Parfumdrol

Ik knip mijn teennagels onder de Zuid-Portugese zon en denk aan Paraguay, het laatste paradijs voor echte mannen. Heimwee heb ik niet want thuis is waar mijn honden zijn. Die knabbelen nu tevreden op papa's hoornen deeltjes. Wel heb ik Fernweh naar Asunción, waar ik in de campingwinkel voor een habbekrats een geweer kocht waarmee je op jaguars kon jagen. Mijn enige jachttrofee was een stokoud gordeldier waarvan ik een handtas voor mijn verloofde liet maken.


Coco is mijn waterpomp aan het repareren en pakt om de vijf minuten een biertje uit de ijskast. Voor de zoveelste keer zegt hij dat ik gewoon weer terug moet naar Zuid-Amerika. 'Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, gast. De Algarve is veel te tam voor jou.'


Ik steek mijn voeten in een teiltje warm water. Zuid-Amerikaanse mannen mogen dan net als ik een ruig imago hebben, maar het zijn behoorlijke dandies. In Asunción ging ik één keer per maand naar de schoonheidssalon om mijn handen en voeten te laten doen. De meeëters waren het toetje en werden er dankbaar uitgewurmd door een indiaanse juffrouw. Het kostte allemaal geen drol, net als een gemiddeld bordeel in de ouderwetse bananenrepubliek. In de Algarve rekent de pedicure 15 euro voor enkel wat geknip en geschaaf en over de kosten van troostmeisjes langs de weg laat ik me maar niet uit.


Ik heb altijd halverwege jager en visagist moeten manoeuvreren. Op mijn 13de dacht ik dat ik in een verkeerd lichaam was geboren. Ik trok mama's ondergoed aan voor de spiegel en nevelde mij onder met haar Keuls Water.


Bij voetbalvereniging Door Training Sterk schreeuwde men mij na dat ik een geparfumeerde drol was, maar het deerde mij niet. De jongens van mijn team speelden immers maar wat graag een masturbatiebehendigheidsspel (dat later internationale faam zou krijgen onder de naam soggy biscuit) op mijn zolderkamer. Mijn ouders waren toch nooit thuis en de keukenkast stond vol met koekjes. Ik werd uiteindelijk niet toegelaten tot de militaire dienst, maar dankzij het drugsmilieu waar ik al spoedig in verzeilde, raakte ik toch bekend met wapengekletter.


'Hee pik, die kankerpomp doet het weer. Ga je nou ook nog krulspelden in doen, ouwe kwijl in een teil? Op deze manier eindig je als vogelaar en met een bejaard spierwit wijf naast je uit die Engelse croquetclub.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden