Paren doen vaker IVF in buitenland

Het aantal Nederlandse stellen dat kiest voor een IVF-behandeling in het buitenland stijgt. De reden is dat zij in Nederlandse ziekenhuizen om medische of ethische redenen niet worden geholpen....

'Bij ons kunnen vrouwen worden behandeld zolang ze niet in de overgang zijn', zegt prof. dr. Th. D'Hooghe van het Leuvens Universitair Fertiliteitscentrum. Hij constateert een stijging van de groep Nederlandse vrouwen die 'om allerlei redenen' in eigen land niet terecht kan of is uitbehandeld. Andere artsen bevestigen die trend. Dr. T. Coetsier van het academisch ziekenhuis Sint-Lucas in Gent krijgt steeds vaker mails van echtparen die hem hun casus voorleggen en vragen of ze naar België kunnen komen.

Buitenlandse artsen zien de toestroom van patiënten als een gevolg van het strikte Nederlandse beleid. Vrouwen boven de 41 jaar komen meestal niet voor IVF in aanmerking. De methode Mesa en Tese, waarbij onrijp zaad chirurgisch uit bij- of zaadbal wordt gehaald, is verboden of wordt alleen in onderzoeksverband toegestaan. In België en Duitsland kan dit wel.

Nederlandse gynaecologen discussiëren bovendien al geruime tijd over de noodzaak van strengere en uniforme IVF-richtlijnen op ethisch gebied. Die moeten voorkomen dat afgewezen patiënten langs ziekenhuizen gaan 'shoppen'. Hoogleraar voortplantingsgeneeskunde prof.dr. D. Braat, verbonden aan de universiteit van Nijmegen, sprak onlangs in haar oratie over 'artsen met grenzen'. Voor artsen moet het belang van het kind centraal staan, vindt ze. 'Niet alles wat kan, moet ook.'

Braat wil een aantal ethische IVF-dilemma's voorleggen aan het centrum voor ethiek en gezondheidszorg dat onlangs door voormalig minister Borst van Volksgezondheid is opgericht. Komen patiënten met een erfelijke aandoening of een ernstige ziekte voor IVF in aanmerking? Wordt het geen tijd voor een leeftijdsgrens voor de man ? Moet voortplanting na de dood mogelijk zijn? Over dergelijke vraagstukken moeten ethici, juristen, psychologen en patiënten in dat centrum zich buigen, vindt Braat.

Hoewel in Belgische IVF-klinieken niet alles mogelijk is, staat de autonomie van de patiënt er veel centraler, zegt prof.dr. M. Dhondt van het universiteitsziekenhuis in Gent. Jaarlijks behandelt hij zo'n 450 Nederlandse vrouwen. 'Hier heerst een open mentaliteit en zij voelen dat.'

Ook in het Fertilitätszentrum in Düsseldorf, waar ieder jaar enkele honderden Nederlandse vrouwen worden behandeld, wordt 'de kinderwenspatiënt' anders benaderd, zegt gynaecoloog dr. M. Scholtes: 'Wie ben ik om mensen de kans op een kind te ontzeggen?'

Scholtes zegt dat Nederlandse klinieken liever kansrijke patiënten behandelen. De openbare registratie van IVF-resultaten en de wettelijke verplichting om aan minimale resultaten te voldoen, werken dat volgens hem in de hand.

Opmerkelijk genoeg blijkt Nederland soms de redding voor buitenlandse patiënten. Zo melden zich bij het Rijnstaete-ziekenhuis in Arnhem regelmatig Duitse vrouwen. Lesbische, alleenstaande en samenwonende Duitsers, verklaart Scholtes, mogen volgens de wet in eigen land niet worden geholpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden