Parelketting

De biopic is de News of the World voor nette mensen. En reken maar dat ze teleurgesteld zijn, als Thatcher, Sarkozy of Bush meevallen in de film.

'Die hoed, die moet weg. En de parelketting ook. Maar het grootste probleem is je stem. Die is te hoog en straalt geen autoriteit uit.'

Twee mannen in donkergrijs pak geven imago-advies aan Margaret Thatcher. De teaser-trailer voor The Iron Lady (verwacht in december, oftewel Oscarseizoen) toont de scène tergend lang vanuit haar oogpunt. En nog voordat de makers je eindelijk een blik op Thatcher zelf gunnen, hoor je eerst die karakteristieke stem. Die de mannen vertelt dat ze wel meer kunnen eisen.

Slim hoor: de mini-trailer verwijst naar Thatchers fameuze uiterlijk en knipoogt naar haar starre opstelling in haar latere politieke carrière. En bovenal: de makers weten dat als je iéts wilt teasen bij een politieke biopic, dat de transformatie van de acteur is. Lijkt Meryl Streep op Thatcher, met die hoed en ketting? Heeft ze dat accent onder de knie? De mimiek, de lichaamstaal? Dat wil je weten: de eerste foto van Streep als de politica haalde in februari de voorpagina van vijf Britse kranten; nu ze een seconde of tien in beeld is, maken sommigen zich al zorgen om het ondeugende lachje dat zij de IJzeren Dame toedicht. Thatcher had geen humor, aldus Guardian-journalist Michael White.

Beetje voorbarig, dit soort recensies? Welnee. Deze details maken of breken zo'n rol en kunnen het verschil betekenen tussen karikatuur en gelaagd personage. Zoals Helen Mirren haar handtas vasthoudt in The Queen (2006). De gekte die in Forest Whitakers blik school in The Last King of Schotland (2006). De volle mond waarmee Josh Brolin in W. (2008) op een feestje de toekomstige mevrouw Bush versiert. De manier waarop Denis Podalydès in La Conquête á la Sarkozy door het Palais de l'Élysée beent: iets gebogen, de ene schouder iets lager dan de andere, de hand nonchalant in de zak.

Lijken hoeft niet eens, met dit soort gebaren kan een acteur al de illusie in stand houden dat we naar de politicus zelf kijken. En dat moet, want pas als de kijker daar in meegaat, zal hij de momenten die volledig aan het brein van de filmmaker zijn ontsproten ook automatisch voor waar aannemen. Natuurlijk zat Sarkozy op verkiezingsdag in het schemerdonker, in badjas, bezorgd met zijn trouwring te spelen.

Het is fictie, benadrukken de scenaristen dan altijd braaf, maar voegen er steevast aan toe dat het wél op waarheid gebaseerd is. Tenminste, ze volgen vaak de keurige biografieën, niet de feiten zoals naar boven komen door list, bedrog en afluisterpraktijken natuurlijk.

En toch is de biopic de News of the World voor serieuze, nette mensen. Want wat was de wereldpers teleurgesteld in Cannes toen La conquête niet zo scandaleus was als zij vooraf gehoopt hadden. En was Oliver Stone niet te braaf geweest bij het aanpakken van Bush? Dat biopics de politici menselijk maken, is deel van de aantrekkingskracht, maar liever nog zien we ze vallen, zeker degenen die nog aan de macht zijn.

Want dat is de zelfgenoegzame boodschap aan de politici die zo lekker is: wij hebben je die macht misschien wel gegeven, maar realiseren ons dondersgoed dat je niet beter bent dan wij.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden