Parcours te zwaar voor veel vrouwen

KERKRADE - Van de 100 vrouwen aan de start van het NK wielrennen finishten er zaterdag slechts 28. En het aantal dat uiteindelijk op het parcours in Kerkrade mee kon strijden om de titel? Dat is op een hand te tellen.


Ogenschijnlijk onvermoeibaar fietst Lucinda Brand omhoog. Ze rijdt alleen, in constant tempo het Duivels Bosch op, de beklimming waarvan alleen de naam al voldoende zegt over het pijnlijke gevoel in de benen.


Als dit haar laatste ronde was van het parcours dat die middag voor de vrouwen bestaat uit 13 ronden, dan had de 23-jarige Brand grote kans op winst. Maar dat is het niet. De Rotterdamse fietst nog maar in ronde 4, nadat ze een ronde eerder wist te ontsnappen.


'Even testen', dacht ze toen nog. Ze sprong weg uit het peloton met de verwachting dat ze zo weer zou worden bijgehaald. Integendeel, haar voorsprong groeide. Dus zat er niets anders op dan door te rijden op het loodzware parcours.


Achter Brand zijn de eerste renners al lang afgestapt. Daar was zelfs niet meer dan een ronde voor nodig. Wat duidelijk wordt bij het NK in Kerkrade: de top in het Nederlandse vrouwenwielrennen is smal. Een lange startlijst is geen garantie voor een grote groep met kanshebbers voor de titel. Tenminste niet op een parcours als dit.


Dat is misschien ook niet zo gek. Als zelfs Marianne Vos, immer de grote favoriet in welke wedstrijd dan ook, spreekt over een héél zwaar rondje, dan zal het ook zo zijn. Het heuvelachtige parcours door het Zuid-Limburgse landschap wordt gevreesd door velen. De route is vrijwel gelijk aan die van een jaar geleden, toen het kampioenschap op dezelfde plaats verreden werd. Het rondje is iets kleiner, waardoor het volgens de renners nog zwaarder is geworden.


In Kerkrade zijn de lichtere, extreem goed getrainde deelnemers in het voordeel. De venijnige klimmetjes zijn onverbiddelijk voor renners die niet kunnen schermen met een profcontract. Het verschil in trainingsmogelijkheden is simpelweg te groot. Dat telt vandaag.


Is het zorgwekkend dat het verschil in niveau tussen de vrouwen op het NK groot is? Volgens bondscoach Johan Lammerts niet. 'Je weet dat er aan de ene kant amateurs rondrijden en aan de andere kant de professionals. Op een vlakker parcours wordt dat verschil in de einduitslag kleiner.'


Wat Lammerts betreft is dat geen reden om de locatie aan te passen. De Nederlandse top behoort tot de wereldtop. 'Het gaat ook om een goede uitdaging. We willen internationaal op het hoogste niveau presteren. Dan is een koers op zo'n parcours belangrijk.'


Die zaterdagmiddag fietst Brand uren alleen over de Limburgse wegen, dapper voor een groepje achtervolgers uit. Ze heeft een profcontract. De nummer drie van vorig jaar, toen nog in dienst van het inmiddels gestopte team van Leontien van Moorsel, is sinds dit seizoen ploeggenote van Vos. Ze rijdt nu in de kleuren van Rabobank, de grootmacht in het Nederlandse vrouwenwielrennen.


Het was Rabobank die vooraf bij de wedstrijdorganisatie aandrong op een langere koers voor de vrouwen. Het werd uiteindelijk ruim 114 kilometer in plaats van 100.


Na afloop maakt Vos er een grap over, in het bijzijn van Brand. 'Die ronde extra die we zelf hebben aangevraagd, daar zal je onderweg wel spijt van gekregen hebben.' De winnares kan er wel om lachen. Ze knikt instemmend.


Mededogen

De pijn van de wedstrijd staat in haar geheugen gegrift. Het laatste gedeelte van de koers fietste Brand 'met zwart voor haar ogen'. Op kleine afstand volgden haar ploeggenoten Vos, Annemiek van Vleuten en de enige overgebleven concurrent van een andere ploeg, Ellen van Dijk. Brand: 'En ik hoopte maar dat ze niet te hard zouden terugkomen, zodat ik het nog zou redden.'


Brand kon op mededogen rekenen. Toen Van Dijk met materiaalpech moest opgeven, besloten Vos en Van Vleuten hun ploeggenote niet in de laatste fase van de wedstrijd te achterhalen. Daar hoefde Vos niet eens over na te denken. 'Dat doe je niet, het zou wreed zijn.' Dat Vos daardoor voor het tweede jaar op rij genoegen moet nemen met de tweede plaats, deert haar niet, zegt ze.


Een jaar geleden gunde Vos de nationale titel aan Van Vleuten. 'Maar ik heb deze', zegt Vos, terwijl ze haar regenboogshirt tussen duim en wijsvinger pakt en heel even met haar kin naar beneden knikt. 'En ik hoop die nog even te houden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden