Pantani

(Oud-)Tourverslaggevers van de Volkskrant kijken terug op hun werk. 28 juli 1998, etappe Grenoble - Les Deux Alpes

'Marco Pantani, il piccolo Diabolo, legt de hand aan zijn duivelse werk in een moordende Alpen-etappe als Felici Gimondi pal achter de finish tot een ontlading komt: 'Ze zijn er nog, de echte kampioenen! Wat een zegen voor het cyclisme dat Marco bewijst dat je zó ook kunt winnen! Dat de echte kampioen niet het hele seizoen enkel en alleen op de Tour afstemt.'


Dit is het begin van mijn verslag, afgedrukt op de voorpagina van de Volkskrant van 28 juli 1998, over de etappe die Marco Pantani zijn Tourzege brengt. Het is de Tour du Dopage. Die van soigneur Willy Voet, van hele (gedwongen) afstappende ploegen en van de Franse minister Marie-George Buffet. In gruwelijk weer vergeet Jan Ullrich tijdens een bergetappe te eten. Pantani ontneemt hem die maandag zijn tweede Tourzege.


In retrospectief, en vrij naar een eindexamenvraag: het draait om de woorden 'zegen' en 'zó'. Wat heeft Gimondi precies bedoeld met 'zó'? Heb ik iets bedoeld door Gimondi zo - of om verwarring te voorkomen, aldus - te citeren?


Ik gebruikte het citaat om de sfeer van het moment op te roepen. Een bergetappe tegen een apocalyptisch decor mondt bij de finishlijn op Les Deux Alpes uit in nog meer nattigheid. Huilende Italianen op de meet. Voor even verdringt sport de 'affaires'. Ik, drie paar sokken aan, twee regenjacks over elkaar, word er op dat moment ook een beetje warm van.


Anderhalve maand eerder heeft klimmer Pantani de Giro gewonnen. Daaraan refereert Gimondi. Het is een 'zegen' dat iemand het zogenaamd onmogelijke (de Giro én de Tour winnen) 'zó' (door in de bergen aan te vallen) weet te presteren.


Nu, vijftien jaar later, lezen velen 'zó' nog steeds als 'vol met doping'.


Ik vermoed dat zo'n beetje het hele peloton in 1998 de Tour met prestatiebevorderende middelen rijdt. Van de negen uit de koers gezette Festinarenners geven acht dat toe als de politie ze ondervraagt. En onderwijl in hun aars kijkt. De negende, Richard Virenque, bekent twee jaar later voor de rechtbank.


Hele volksstammen verdwijnen, al dan niet in politiebusjes. De nummer vijf in het eindklassement, Michael Boogerd, geeft nu toe dat hij ook niet 'schoon' is geweest.


In 1998 is Pantani officieel nog brandschoon. De klassieke klimmer geniet een andere reputatie. Hij is de enige renner die de Alpe d'Huez in minder dan 37 minuten heeft beklommen. Daarna komt hij in opspraak. In 1999 wordt hij twee dagen voor het einde uit de Giro gezet terwijl hij in het roze reed.


Ik trek deze les: Pantani bewijst nadien dat topsport verslavend is en succes zelfs beangstigend verslavend. Erger dan epo. Er rust geen 'zegen' op Pantani's leven. 'Zó' loopt het af: hij wordt onvindbaar, vereenzaamt, raakt depressief, gebruikt cocaïne en wordt op 14 februari 2004 dood aangetroffen in een hotel in Rimini.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden