Panna!

Het is jammer dat de documentaire Panna! gisteravond gedeeltelijk tegenover het olympische praatprogramma Sportzomer stond geprogrammeerd, want het viel niet mee om van al die keurige, blanke, welopgevoede, vrolijke oranjekanjers over te schakelen naar de kale en harde wereld van Amsterdam-Geuzenveld....

Panna! is een vrij sombere film, gemaakt door de jonge Nordin Lasfar, die zelf in Amsterdam-Geuzenveld is opgegroeid. We maken kennis met Saïd en Mitchell, twee tieners die niet op school zitten of werken, maar wel een panna kunnen uitvoeren. Daartoe spelen ze de bal tussen de benen van een tegenstander door én blijven ze in balbezit. Het is het hoogst bereikbare in het straatvoetbal, want je vernedert je tegenstander. Alleen valt met straatvoetbal geen geld te verdienen. ‘Het geld ligt op het veld’, rijmt een van de jongens, als hij voor een proeftraining naar een echte club vertrekt.

Aan het eind van de film, een jaar later, zijn Saïd en Mitchell min of meer uit beeld verdwenen. De verblijfplaats van Saïd is onduidelijk. De coach van zijn zaalvoetbalteam heeft hem niet meer gezien en zijn broer Driss weet evenmin waar hij uithangt. De andere voetballer, Mitchell, zien we nog wel. Na een lange afwezigheid speelt hij een proefwedstrijd voor de amateurafdeling van Ajax. Het is zijn zoveelste laatste kans om iets in de voetballerij te bereiken. Hoe die poging afloopt, vernemen we niet. Slecht waarschijnlijk, want op de internetsite van de zaterdagclub is zijn naam nergens te vinden.

Het is te simpel om de mislukking van hun voetbalcarrières uitsluitend te wijten aan te weinig karakter en te veel gemakzucht. De omgeving waarin de jongens opgroeien, heeft een minstens zo belangrijke rol gespeeld. Analfabete ouders die zich niet interesseren voor wat hun zoon buiten de deur doet (Saïd). Of een vader die zo dwingend is tegenover zijn zoon Mitchell, dat hij niet ziet dat zijn zoon depressief is.

Dat alles wordt verteld in beelden en interviews die voor zichzelf moeten spreken. Dat wil zeggen zonder Ivo Niehe-achtig commentaar. Daarmee heeft Lasfar het zich niet gemakkelijk gemaakt, maar ik durf te wedden dat hij zo’n manier van werken laf zou hebben gevonden. En laf is de film allerminst, want zo gemakkelijk, gezellig en ongestoord als je in de biertent van Peking kunt filmen, zo moeilijk is dat in Amsterdam-Geuzenveld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden