Palestijnen zeker niet gematigder dan hun leider

Het Palestijnse volk is in de schijndemocratie Palestina even verantwoordelijk voor de Hamas-terreur als de Israëlische bevolking voor de represailles van haar overheid, betoogt Ronnie Naftaniël....

MARCEL van Dam vindt het schenden van mensenrechten door een democratisch gekozen regering erger dan schendingen door een dictatuur. 'De misdaden die worden begaan door de regering van Sharon worden kennelijk gedekt door een meerderheid van het Israëlische parlement. In niet-democratisch geregeerde Arabische landen waar de mensenrechten worden geschonden, kan je nog in de veronderstelling verkeren dat het volk anders zou willen', aldus Van Dam (Forum, 16 augustus).

Die visie tekent niet alleen de blinde vlek die Van Dam heeft als het om het optreden van Israëls Arabische buren gaat, maar ook zijn onvermogen de achtergrond van het slepende conflict tussen Israël en de Palestijnen te beschrijven. De veronderstelling dat de burgers van een ondemocratisch regime anders zouden willen, geldt wellicht voor een land als Irak. Maar als het Israël betreft, lopen de Arabische massa's in hun negatieve opstelling meestal op hun leiders voor. Toen in 1991 de Iraakse Skudraketten op Israël vielen, stond een aantal Palestijnen op de daken van hun huizen in de Westelijke Jordaanoever te juichen. Na de recente zelfmoordaanslag in Jeruzalem, waarbij 16 doden en tientallen gewonden vielen, vierden inwoners van Ramallah luidkeels feest. In de afgelopen tijd is geen enkele Palestijn naar voren getreden die kritiek uitte op Arafat, omdat hij het terrorisme niet beteugelt en in zijn speeches aanzet tot haat.

Zien we ooit twee Palestijnen op de tv, een duif en een havik, de degens kruisen over vrede met Israël, zoals dat zo vaak bij joden en Israëli's gebeurt? Een Palestijnse 'Vrede Nu' beweging ontbreekt en een Palestijnse Yossi Sarid (de leider van de Israëlische links-liberale Meretzpartij) moet nog geboren worden. Toen de 'Vredescoalitie van Israëli's en Palestijnen' vorige week in Israëlische en Palestijnse kranten oproepen plaatste om het bloedvergieten te beëindigen, was de Palestijnse deelname bedroevend. Aanvankelijk ondersteunden ook enkele Palestijnse ministers dit initiatief van de Israëlische oud-minister Beilin. Bij de advertentie in de Israëlische kranten lieten ze het echter afweten. Er waren 160 Israëlische ondertekenaars, waaronder tien Knessethleden, schrijvers en academici, en slechts drie Palestijnen. De enige Palestijnse kritiek op Arafat die wel hoorbaar is, is gericht tegen de corruptie en nog vaker tegen zijn bereidheid om met Israël over vrede te praten.

Het Palestijnse en Israëlische volk zijn, zeker deze dagen, niet gematigder dan hun leiders. Blijkens opiniepeilingen is 52 procent van de Palestijnen tegen onderhandelingen met Israël en vindt 64 procent van de Israëli's de regering Sharon te slap. Dat de tegenstellingen tussen beide partijen zo verscherpt zijn, komt niet alleen door de Israëlische bezettings- en nederzettingenpolitiek, zoals Marcel van Dam ons wil laten geloven, of door het Palestijnse terrorisme, zoals premier Sharon pleegt te zeggen. De twee volkeren beseffen dat ze in een existentieel conflict verwikkeld zijn. Beide maken aanspraak op hetzelfde gebied. Beide hebben rechten en beide zullen tot een compromis moeten komen. De tweede intifada ontstond omdat de onderhandelingsdelegaties ruim een jaar geleden in Camp David geen oplossing wisten te bereiken voor een aantal essentiele vraagstukken. Over de toekomst van de nederzettingen waren ze het eens, maar het bleek onmogelijk een regeling van het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk en een definitief vredesverdrag te bereiken. Deze kwesties zijn van cruciaal belang. Israël zal nooit accepteren dat naast de oprichting van een Palestijnse staat zich ook nog eens 3,5 miljoen Palestijnse vluchtelingen en hun nazaten in Israël gaan vestigen, zoals Arafat wil. Het zou de totstandkoming van twee Palestijnse staten betekenen: één onmiddellijk op de Westoever en Gazastrook en één op termijn in de plaats van Israël.

De felheid van de huidige strijd, de fanatieke Palestijnse pogingen het Israëlische bestaan te ontwrichten en de harde Israëlische reacties daarop, reflecteren de frustratie over de onmogelijkheid compromissen te vinden. De in 1993 gevestigde hoop op een 'vrede van de dapperen', veranderde vorig jaar zomer in wanhoop. Dat beide partijen bij hun existentiële strijd soms onaanvaarbare methoden gebruiken, is pijnlijk en afkeurenswaardig. Het is evenwel buitengewoon eenzijdig om alleen Israël hiervoor te veroordelen, zoals Marcel van Dam in zijn columns doet. Het Palestijnse volk is in de schijndemocratie Palestina even verantwoordelijk voor de Hamas-terreurals het Israëlische volk voor het met scherp schieten op Palestijnse stenengooiers.

Om aan deze heilloze spiraal van geweld een eind te maken, is het nodig dat de internationale gemeenschap de Palestijnse autoriteit en Israël ervan overtuigt het Amerikaanse Mitchellvoorstel na te leven. Dat vereist van de Palestijse autoriteit dat deze terreur bestrijdt, de verantwoordelijken voor aanslagen arresteert en stopt met het aanzetten tot haat. Israël dient volgens Mitchell de uitbreiding van nederzettingen te staken. Beide partijen moeten vervolgens opnieuw aan de onderhandelingstafel verschijnen en mogen deze naar mijn mening pas verlaten als er een volledig akkoord is bereikt. Ook als de onderhandelingen jaren zouden duren. Bij de besprekingen dient van Israëlische kant het uitgangspunt te zijn dat het Palestijnse volk recht heeft op een eigen levensvatbare staat op vrijwel de gehele Westoever en Gazastrook, zoals al jaren door de door Van Dam gekritiseerde Shimon Peres met grote vasthoudendheid wordt bepleit. Ik sluit mij graag bij Peres aan, in de wetenschap dat de grote meerderheid van de Israëli's in ruil voor echte vrede altijd bereid is geweest vergaande concessies te doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden