Padvinder en pantoffelheld in eigentijdse versie 'Die Zauberflöte'

Music Theatre London met The Magic Flute van W. A. Mozart, Stadsschouwburg Amsterdam, tot 21 augustus. Stadsschouwburg Eindhoven 22 augustus....

De al te serieuze Mozart-volgelingen hadden zich al na Le nozze di Figaro afgewend van het Music Theatre London en spraken verontwaardigd van een 'lamentable travesty of Mozart's great work'. Maar toeschouwers met een iets beter ontwikkeld gevoel voor humor consumeerden vervolgens met veel plezier de vrolijke versies van Don Giovanni en Die Zauberflöte. Met die laatste produktie is het muziektheatergezelschap uit Londen een week in Nederland.

Het succes van het gezelschap is eenvoudig te verklaren. Net zoals ondermeer Frank Groothof in Nederland heeft bewezen, bestaat er een grote markt voor voorstellingen waarbij klassieke (opera)muziek het uitgangspunt is voor een hedendaagse aanpak. Arrangeur Tony Britten heeft geen techno-beat of andere nare kunstgrepen nodig om Mozart eigentijds te laten klinken. Slechts een paar tempoversnellingen en grapjes zijn voldoende.

Het aangenaam verwarrende van deze Toverfluit zit in de nieuwe vertaling en het decor. Modernisering is mogelijk, omdat Mozart en librettist Schikaneder een tijdloos en makkelijk aanpasbaar verhaal hebben gemaakt. Daardoor blijkt er zelfs ruimte voor een verkrachtingsscène en een onconventionele verwensing: 'Ik hoop dat hij myxomatose oploopt.'

Prins Tamino die de schone Pamina probeert te bevrijden uit de klauwen van de obscure Sarastro is nu een wat eikelig mannetje op pantoffels en in pyjama. De klassieke rei, die hem op zijn speurtocht volgt en hem zowel aanmoedigt als tegenwerkt, bestaat afwisselend uit engelen, noeste strijders en gemankeerde padvinders.

Het rijk van Sarastro, The Temple of Wisdom, houdt het midden tussen een Salon uit de Verlichting en een vervelende einde der tijden-sekte die haar volgelingen met machinegeweren bij elkaar houdt.

Veel lol hebben de vertalers/bewerkers ongetwijfeld gehad bij het opwaarderen van Papageno, Tamino's metgezel. Deze simpele vogelaar verlangt niets meer van het leven dan een vrouw en bier. Elke echte of pseudo-wijsheid die gedebiteerd wordt, wordt door hem genadeloos en in grove bewoordingen met de grond gelijk gerelativeerd.

De spelers worden aangekondigd als acteurs die ook wel kunnen zingen. Een aantal zal in een regulier operagezelschap geen slecht figuur slaan. Maar in deze goed gestructureerde dwaasheid kan eigenlijk niemand zich storen aan de iets mindere zangers. Ook Mozart niet.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden