Paarden artistiek verantwoord gestald

Ursa en Puk staan doorgaans op stal of in de wei. Maar voorlopig wonen de paarden in Delfshaven, in een slooppand....

Het is een olijke boel thuis bij Eveline Ketterings (42). Met hondje Claus, de poezen Piriki en Poetsie en de twee paarden Ursa en Puk bewoont de Rotterdamse filmmaakster en performer een mooi, maar vervallen pandje in historisch Delfshaven.

Terwijl vriendin Julia vanwege een fotosessie in ondergoed door de woonkamer huppelt en hond Claus schel blaffend laat weten dat hij hier toch echt de man en de waker is, dringt van buiten het geroep van de buurtkinderen Chelsea (10) en Jolanda (10) door. Ze willen zoals elke dag na schooltijd de paarden borstelen en appels voeren: ‘Eve-lie-hien!’ Even later staan beide meisjes met glimmende ogen en een lolly in de mond mest te scheppen.

Puk, formeel geregistreerd onder de naam Zorro, is in de voormalige garage van de woning aan de Mathenesserdijk geboren en lijkt voor niets en niemand bang. Nieuwsgierig steekt de merrie ter begroeting haar hoofd diep in de toiletruimte als ze de spoeling hoort en ze de wc-deur, half geblokkeerd door een omgevallen mandje, ziet openzwaaien.

Eind deze maand moet Ketterings op last van de rechter haar huis uit. Ze woonde er ruim twintig jaar, de laatste jaren ‘om niet’, oftewel gratis. De woningcorporatie, die het historische pandje in eigendom heeft, wil stevig renoveren op de dijk. Alleen de gevel blijft staan. ‘Dit is de mooiste woning van Rotterdam’, verzucht Ketterings bedroefd.

Haar beide paarden verblijven doorgaans op stal of in de wei bij een boer op het platteland van Lekkerkerk. Zelf slaapt Ketterings daar frequent in een kraakpand, waar ze ook het komend half jaar nog terecht kan. Maar nu het afscheid van haar geliefde buurtje in Delfshaven nabij is, wil ze Ursa en Puk dicht bij zich hebben. De merries verbleven hier in 2004 ook al enkele weken, de jongste nog als pasgeboren veulen.

Puk is inmiddels drieënhalf, groter dan haar moeder, en knap ondeugend. Terwijl haar bazin uitlegt dat het stallen van paarden in een souterrainwoning ‘misschien een beetje excentriek, maar toch vooral ook artistiek verantwoord’ is, klinkt vanuit de slaapkamer het geraas van omvallende spulletjes. Het is Puk, die met haar hoofd een paar kratjes met gereedschap omver heeft geduwd.

Dagelijks maakt Ketterings met haar merries ritjes door Rotterdam. ‘Bijvoorbeeld naar Zestienhoven, via het Kleinpolderplein.’ Uiteraard mogen de buurtkinderen mee als Ursa en Puk gaan stappen in de stad. Met vier tegelijk, twee op de rug van elk paard. ‘Voordat ik Ursa kocht, heb ik de aanschaf van een Appaloosa overwogen, een wit paard met donkere stippen’, vertelt Ketterings. ‘Goed dat die aankoop niet doorging. Anders was ik nu helemaal zo’n Pippi Langkous geweest.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.