Overvloedig knetterende liefde

Pittig voedsel voor de geest, met scherpe en subtiele teksten.

'Wat een amoreel zooitje.' Een oudere heer loopt hoofdschuddend en met pretoogjes na de eerste akte van Aspects of Love de foyer in. Hij meent elk woord, maar hij vindt het ook zichtbaar zalig.

De Engelse auteur David Garnett (1892-1981), lid van de vrijgevochten, artistieke Bloomsbury Group, is de mening toegedaan dat je moet proberen het leven te begrijpen en het oordeel maar beter achterwege kunt laten. In Aspects of Love (1955) zien we vier mensen van de liefde genieten alsof het om champagne en taartjes gaat die overvloedig uit de hemel neerdalen.

Leeftijd, geslacht en het aantal geliefden tegelijkertijd maken niet uit bij de oudere Engelse kunstenaar George (Ernst Daniël Smid), zijn Italiaanse maîtresse (Maaike Widdershoven), de Franse actrice Rose (Lone van Roosendaal) en Alex, de jonge neef van George (René van Kooten).

Als uiteindelijk ook nog een levenslustig nakomelingetje (Michelle van de Ven) van George een duit in het liefdeszakje doet, zien we vier generaties om elkaar heen dansen. De Dans van Matisse hangt aan de muur in het château van George. Aspects of Love is pittig voedsel voor de geest. Scherpe en subtiele teksten, die door Koen van Dijk sfeergevoelig zijn vertaald. Hij houdt het simpel waar de staccato eenlettergrepige woorden het best passen. En waar de romantiek over het podium raast, gebruikt hij inventief middenrijm en spannend eindrijm.

Na spektakelstukken als Cats, Jesus Christ Superstar en Phantom of the Opera wilde de Britse componist Andrew Lloyd Webber gas terugnemen en het verhaal en muziek voorrang geven boven het beeld. Aspects of Love (1989) zit wat verhaal betreft een beetje in dezelfde sfeerhoek als Passion van Stephen Sondheim.

En ook in de doorgecomponeerde muziek lijkt Lloyd Webber naar zijn Amerikaanse kunstbroeder te hebben gekeken. Vooral het complexe Zij is veel beter af met jou, waarin George en Alex elkaar Rose lijken te gunnen, is zo'n meeslepend puzzelwerkje waarin Sondheim uitblinkt. Soms meandert de muziek als een kalme rivier met liefdespaartjes in roeibootjes, maar er zitten ook Carmen-achtige felle stukken in.

Verhaal en muziek zijn hartverwarmend, het decor - strakke poorten en schilderijen van impressionisten en fauvisten - straalt distinctie en elegantie uit. Voeg daar het klassenwerk van de vier hoofdrolspelers aan toe (het is een raadsel waarom Maaike Widdershoven op het affiche ontbreekt) en je hebt een ongewoon rustige musical die toch van de eerste tot de laatste minuut bruist en knettert.

De vier spelers maken het volkomen aannemelijk dat ze allemaal gek op elkaar zijn.

Ernst Daniël Smid zit zo in zijn rol dat het bijna geen acteren meer is. Lone van Roosendaal is tegen de een het blije meisje en tegen de ander knallend siervuurwerk. Zij schreeuwt het uit dat liefde een inruilproduct is, maar laat ook de leegte zien als ze niet de warmte krijgt die ze nodig heeft. Dan krijgen de drie lege schilderijlijsten die verschijnen toch een bitter smaakje.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden