Overval

DIT WEEKEINDE in het nieuws toevallig nog de Amsterdamse politie in actie gezien bij een criminele overval op het Rokin?...

Wat een schattig toneelstukje!

Zelf was ik niet eens zozeer gefascineerd door al die panische agenten die naar de aan het veronderstelde inferno ontkomen hotelgasten schreeuwden dat ze moesten lopen!, lopen!, lopen! - als wel door het beeld van één rechercheur in burger.

Je zag hem, hurkend aan de zijkant van een geparkeerde auto, op z'n kont, en met z'n rechterhand streek hij zenuwachtig over z'n heup, als iemand die, eindelijk aan de beurt bij het stationsloket en de trein kan elk ogenblik vertrekken, een iets te groot uitgevallen portemonnee uit een iets te nauw bemeten achterzak moet proberen te trekken.

Zou hij de revolver nog op tijd te pakken en schietklaar hebben gekregen?

De camera bleek helaas niet het geduld te hebben om daar op te wachten.

Een beetje dikkige man was het - meer Ome Henk van Bureau Warmoesstraat die nog twee jaar te gaan had vóór de vut in zicht kwam, dan de schrik van de onderwereld. Eigenlijk ook eerder eentje die vroeger (fiets met dubbele frame-stang) je voetbal in beslag nam, dan een gedroomd lid van het A-team.

Terwijl hij vermoedelijk nog lang bezig bleef, trad trouwens een hogere op de voorgrond, het uniform chemisch gereinigd en geperst alsof hij de intocht van Sinterklaas in goede banen moest leiden, die door een walkie-talkie versterkingen opriep. Dat leek me, gezien het aanwezige tableau de la troupe geen onverstandig idee.

Maar van de daders, verzekerde de Journaallezer haast ten overvloede, ontbrak intussen al elk spoor.

Zouden die dingen, vroeg ik me af terwijl ik het bandje voor de zevende keer liet terugspelen, nou altijd zo gaan?

Een eeuw politiefilm en veertig jaar televisieserie - dat kan ons beeld van de misdaadbestrijding natuurlijk raar vertekend hebben. In negenennegentig van de honderd gevallen ging het dan bovendien nog om producenten uit Amerika, en daar liep ook wel eens iemand in het rond die z'n wapen op het cruciale moment niet uit z'n holster kon krijgen, maar die was er dan voor wat ze in Hollywood comedy relief noemen, of heel lang geleden in Comedy Capers, en aan het eind van de voorstelling waren de boeven altijd dood of gearresteerd.

Maar haast onwillekeurig moest ik toch meteen aan Nordholt denken, want het toeval (was het toeval?) wilde dat hij net die middag niet alleen z'n vertrek had aangekondigd, maar ook, in een moeite door, z'n opvolger had aangewezen, want dat was de in alle desbetreffende berichten meeverzonden suggestie: een beetje zoals Lubbers al lang tevoren had geweten dat Brinkman premier van het kabinet-Kok zou worden.

Twee jaar blijft hij nog, dus dat kan nog veel Rokintafreeltjes opleveren. Of ligt het niet aan Eric dat de politie in Amsterdam veel meer op Klaas Wilting lijkt dan op politie?

Dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb er ook nooit bij stilgestaan of Eric in z'n jonge jaren, aan het begin van zijn carrière, bijvoorbeeld wel eens eigenhandig een crimineel in de kraag heeft gegrepen - omdat ik er eigenlijk altijd van uit ben gegaan dat hij er al meteen bij z'n geboorte zo uitzag als op z'n vijfenvijftigste, en dat Ed van Thijn, toen hij in Groningen de baby hoorde huilen, meteen is gaan sparen om hem eerlang voor al die tonnen naar Amsterdam te kunnen halen, want Ed is altijd een gelovig bestuurder geweest.

Bij het korps, heb ik altijd begrepen, droegen ze hem op handen, en je vraagt je af of dat onder de beoogde opvolger zo moet blijven. Want ik zag het nu zelf: geen handen meer over om hun revolver te grijpen, de trekker over te halen en de boeien aan te leggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden