Overtreffende trap van ecologisch gesomber schiet doel voorbij

The Age of Stupid..

Een Nederlandse primeur op het Duurzame Filmfestival is de film The Age of Stupid van de activistische regisseuse Franny Armstrong. Er was zelfs nieuws over, deze week: Maurits Groen, de man die Al Gore naar Nederland haalde, heeft Mette te Velde gevraagd of zij ervoor kan zorgen dat een miljoen Nederlanders deze film gratis kunnen gaan zien in de bioscopen. Dat plan wordt nu uitgewerkt.

De film speelt in 2055, als een van de laatste aardbewoners (Pete Postlethwaithe, bekend van In the name of the father) in een soort nabeschouwing kijkt hoe het zover heeft kunnen komen. De wereld is dan aan de opwarming ten onder gegaan – Londen staat onder water, Las Vegas ligt onder een laag zand, Sydney staat in brand – maar bij de Noordpool staat nog een toren, een digitaal archief waarin alles opgeslagen ligt wat je over het aardse verleden zou willen weten.

Dus gaat de ‘archivaris’ op zoek naar documentaires en nieuwsberichten van een halve eeuw eerder – om te zien waarom de mensheid zichzelf niet heeft gered, toen het nog mogelijk was.

Wat wij met hem te zien krijgen, is een aantal bestaande reportages over de toestand van de wereld op dit moment. In Nigeria eten dorpsbewoners vis uit een door Shell vervuilde rivier, in India begint een tycoon een goedkope luchtvaartmaatschappij, in New Orleans vertelt iemand over zijn werk als olieboorder, in Frankrijk vertelt een gids over de terugtrekkende gletsjer van de Mont Blanc, en in Engeland probeert een idealist windmolenparken neer te zetten. De filmpjes zijn door elkaar heen gemonteerd, en worden af en toe onderbroken door animaties waarin bijvoorbeeld de woorden fascisme-communisme-consumentisme op een rijtje worden gezet. De suggestie is duidelijk: we zijn ook nu gevangen in een dictatuur die miljoenen slachtoffers gaat maken.

De film is weinig subtiel, zoals dat hoort met films met een boodschap. Maar wat ís de boodschap? Dat we er al voor 2055 aan gaan, als we op deze voet doorgaan? Maar wat moeten we dan? De windmolenbouwer in de film biedt geen perspectief; hij ondervindt alleen maar tegenstand van burgers die willen voorkomen dat hun uitzicht wordt verpest. ‘It’s a fucking waste of time’, verzucht hij.

Wat resteert, is een onontkoombaar doemscenario. Tegen het einde van de film rollen de jaartallen over het beeldscherm met mededelingen als ‘skiën in de Alpen is over’ (2026) en ‘laatste Indonesische boom geveld’ (2033). Redding is niet nabij.

Daarmee schiet Armstrong haar doel voorbij. Vergeleken met de film, zien zelfs de zwartste scenario’s van VN-klimaatcommissie IPCC er ineens vrij zonnig uit. Als je dat bedenkt, stap je opgelucht de bioscoop uit. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Michael Persson

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden