Oversteek

‘Het bestaan is lichter geworden.’ En dat is precies waarop Chris Brinkman (55) hoopte toen hij ontslag nam als leraar om veerpontschipper te worden....

'Ik ben 32 jaar leraar geweest. En ik heb nooit het gevoel gehad dat het werk áf was. Dat ik onbezorgd met vakantie kon. Altijd was er die druk. Dat er nog van alles moest gebeuren. Dat de klas te langzaam door de stof kroop. En altijd voelde ik die verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk kinderen aan een diploma te helpen. Terwijl het die kinderen worst was.

Ik was een goede leraar. Een beetje perfectionistisch. Ik had de klas altijd goed in de hand. Ook al gaf ik les aan zeer moeilijk opvoedbare kinderen. Soms hoorde ik collega’s uit hun vel springen en tieren tegen de leerlingen. Dat deed ik nooit, dat getuigt niet van respect. Aan de andere kant is dat wel een manier om stoom af te blazen. En dat kan ik niet. Ik ben een binnenvetter.

Ik dacht dat ik mijn tijd wel zou uitzitten, zoals de meeste 50-plussers. Ik deed mijn werk per slot van rekening niet met weerzin. Maar er was ook het groeiende verlangen naar een ander bestaan. Lekker met mijn handen werken. Zonder al die verantwoordelijkheid. Klusjesman. Of huisschilder. Een kennis van me werkte op een veerpont.

Het leraarsbestaan werd intussen steeds zwaarder. Ik gaf les in een justitiële jeugdinrichting en liep rond met een bos sleutels. Alles moest altijd en overal op slot. De sfeer was geladen – je hebt een pieper bij je voor noodgevallen. Ik vreesde de regie kwijt te raken. Een burn-out te krijgen. Dat wilde ik voor zijn.

Ik ging een dag minder werken. Later twee. Dat bood geen soelaas. Integendeel: die vrijheid smaakte naar meer. Uiteindelijk diende ik in oktober 2006 mijn ontslag in – in de wetenschap dat ik altijd weer in het onderwijs aan de slag zou kunnen. Ik had toen al geïnformeerd wat er nodig was om schipper te worden. Inmiddels heb ik een vaste aanstelling bij Stichting De Maasveren. Ik ben 24 uur per week flexibel inzetbaar op vier verschillende Maasponten die varen tussen Megen en Appeltern, Megen en Maasbommel, Alphen en Oijen en Alphen en Lith. Ze zeggen weleens dat je van fysieke arbeid anders moe wordt dan van hoofdarbeid. Nou, dat klopt. Ik kom nu ook weleens moe thuis, maar lekker moe. Ik val als een blok in slaap. Ik lig nooit meer in bed te malen. Als de dag voorbij is, is mijn hoofd leeg.

Het bestaan is lichter geworden. Dat voel ik niet zozeer op de pont maar vooral buiten werktijd. De druk is weg. Daardoor kan ik ook meer genieten. Ik zit op mijn vakantie-adres niet meer aan te hikken tegen de eerste werkdag, zoals vroeger. Als ik ’s ochtends om zes uur aan mijn dienst begin, ligt de Maas er zo mooi bij, ongeacht de weersomstandigheden.

De veren waarop ik werk, liggen vast aan een kabel. Mijn werktijden liggen vast in een rooster. Tijdens een dienst vaar ik pakweg 70 keer heen en weer. Als schipper op een drukbevaren rivier draag ik een grote verantwoordelijkheid. In de spits of bij zware mist kan het hectisch zijn. Maar die verantwoordelijkheid is concreet. En houdt op zodra ik van boord ga. Bovendien vind ik het lekker om fysiek bezig te zijn. Ik moet veel lopen. Trap op, trap af. Stuurhut in, stuurhut uit. Ik heb ook dingen los moeten laten. Mijn salaris bijvoorbeeld. Ik verdien nu 1.500 euro netto per maand. Best aardig hoor, voor 24 uur. En ik hoef niet zo nodig een nieuwe auto. Mijn vrouw en ik zitten in een luxe positie. We hebben altijd goed verdiend. Twee inkomens, geen kinderen. Dat vergemakkelijkte de stap. Verder kost mijn nieuwe baan status. Tenminste, dat vermoed ik; ik denk het te zien aan de reacties van mensen.

Ik heb me nooit kunnen voorstellen dat je op een veerpont overspannen raakt. En toch gebeurt het. Ik weet van collega’s die het werk moeilijk los kunnen laten. Die het als pontbaas net zo zwaar hebben als ik destijds voor de klas. Dus blijkbaar zit die vrijheid toch voornamelijk in je hoofd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden