Overspoel je hersenen met takkeherrie en word echt gelukkig

null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Ik heb de rustgevende werking van takkeherrie pas laat ontdekt. Mijn jeugd heb ik verkwist aan mooie muziek. Lieve melodieën en harmonieuze akkoorden. Zonde, het puberbrein is gebaat bij mannen met beukende gitaren die klinken alsof ze tijdens het kotsen proberen te zingen. Helaas wist ik dat niet. Ik vond al die grimmigheid raar. Ik was meer van de kaarsjes en de kopjes thee.

Ironisch genoeg was ik aldus precies het type dat baat heeft bij hardrock: tikje overgevoelig, beetje autistisch. Jongens met die pathologie schrijft men het beste deathmetal voor, 110db per dag, auraal in te nemen. De uitwendige kuur bestaat uit haar voor de ogen om visuele prikkels te dempen, sombere kleding om extraverte mensen af te schrikken en veel leer om de irritabele ziel te beschermen tegen de boze buitenwereld. Die uitrusting is zeg maar het emotionele equivalent van de witte pakken die tegen chemische of radioactieve besmetting worden gedragen.

Maar ik was meer van pastel en disco, en mijn leven is gelopen zoals het is gelopen. Maar goed ook, want ik hield indertijd van The Lord of the Rings en als ik ook nog eens de hardrock in was gegaan, stond ik nu verkleed als ork op een fantasybeurs kromzwaarden te verkopen. Wel wist ik al dat ik van ruis hield. Regen, wind, de verwarmingsketel die aanslaat, geroezemoes in drukke stationshallen, de wasmachine die op toeren komt, een landend vliegtuig, het heeft me altijd gekalmeerd. Maar de link met takkeherrie legde ik nooit, ook al had ik inmiddels scheurende gitaren, mits smaakvol gedoseerd, leren waarderen.

Het inzicht kwam in een podcast over nihilisme. Het filosofische begrip dus, de alles-moet-kapotgedachte die wordt gebruikt als scheldwoord of geuzennaam in allerlei cultuurvormen, van Toergenjev en Nietzsche tot Grand Theft Auto. Terloops viel daar de opmerking dat in de algehele biosfeer rondom heavy metal een aantal gasten rondloopt dat zich daarmee op hoogdravende toon vereenzelvigt. Om dat te illustreren, draaiden ze na afloop van de podcast nog even een mopje, laat ik het voor het gemak 'muziek' noemen, van een vierkoppig ensemble dat gebukt gaat onder de naam Liturgy. De stijl van herrie die ze produceerden bleek transcendental deathmetal te heten. Ik had mijn koptelefoon vrij hard staan toen hun armageddon losbarstte en nadat ik mijn oogbollen van de vloer had geraapt en terug in mijn kassen had gepropt, gebeurde iets onverwachts. Er ging, ik kan niet anders zeggen, een deur voor mij open. Eentje waarvan ik niet wist dat die er zat, in een blinde muur die ik al vele malen had gestuukt, geverfd en overgeschilderd.

De herrie was van het soort waarbij aan ieders lippen ongewild meteen een welgemeend 'tering' ontsnapt, maar in scherp contrast met dat furieuze geweld waste een golf van ontspanning over me heen. Ik zette het volume nog harder, steeds harder, totdat de grens die de makers van de elektronica voor mijn veiligheid eraan hadden gesteld was bereikt. Mijn brein werd helder, een glimlach krulde mijn gemoed omhoog. Mijn theorie: wanneer alle beschikbare synapsen in de hersenen overvoerd worden, zijn er geen receptoren meer beschikbaar voor muizenissen, dwangneurosen, doemscenario's of wat dan ook. Opgeruimd deed ik de was, tikte een column en deed mijn administratie. Ik had het neuriënd of fluitend gedaan, ware het niet dat dat met takkeherrie op je oren niet zo goed gaat.

t.vanluyn@volkskrant.nl & @thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden