Overrompelende beeldenstroom

Zes jaar na zijn speelfilmdebuut The Cell (2000), een bombastische thriller met Jennifer Lopez in de hoofdrol, keerde de van oorsprong Indiase clip- en commercialregisseur Tarsem Singh terug met The Fall....

Jan Pieter Ekker

De film ging in 2006 al in première in Toronto, kreeg een speciale vermelding op het kinderfilmfestival van Berlijn, won een prijs op het fantastische filmfestival van Sitges, en is nu, nadat hij twee weken geleden al het Amsterdam Fantastic Film Festival opende, in de Nederlandse bioscopen te zien.

The Fall begint met schitterende zwart-wit beelden van een trein op een spoorwegaquaduct, in slow-motion, badend in tegenlicht, en van een jongeman die uit het water oprijst, en een enorm paard dat uit de diepte wordt opgehesen.

Na de begintitels, waarin valt te lezen dat The Fall wordt ‘gepresenteerd’ door Spike Jonze en David Fincher en losjes is gebaseerd op de Bulgaarse productie Yo Ho Ho van Zako Heskija uit 1981, gaat de film verder in kleur, in een verpleeghuis in Los Angeles in de jaren twintig van de vorige eeuw. De woorden ‘Er was eens’ verschijnen in beeld. In het verpleeghuis vinden een 5-jarig meisje met een Oost-Europees accent en een gebroken arm (gespeeld door de aandoenlijke Roemeense Catinca Untaru) en een aan bed gekluisterde stuntman met een gebroken hart (ongeluk of zelfmoordpoging?) elkaar.

De stuntman begint een verhaal te vertellen over vijf buitenissige avonturiers en een wrede gouverneur, aanvankelijk met als enige doel dat zij morfine voor hem gaat halen. De stuntman vertelt; het verhaal komt tot leven; het meisje luistert ademloos; de bioscoopganger kijkt al even ademloos toe.

Het verhaal van de stuntman en de werkelijkheid van de film vormen al snel een onontwarbare kluwen. Het personeel van het verzorghuis duikt op in de ongebreidelde fantasie van de stuntman; zijn hersenspinsels komen tot leven in het ziekenhuis. Er is een labyrint van wanhoop, een blauwe stad en er zijn wervelende dansende derwisjen. Het verhaal voert van de Chinese Muur naar de Piramiden en de Eiffeltoren, van een piepklein eiland in de oceaan naar een onmetelijke woestijn.

Regisseur Tarsem grasduinde zijn overrompelende beeldenstroom bijeen in 26 landen; paste een montage van spectaculaire stunts uit films uit het begin van de vorige eeuw in zijn film, en deed opnieuw een beroep op de Japanse ontwerper Eiko Ishioka, wier creaties weer oogverblindend zijn. Stellen dat de vorm domineert in The Fall is dan ook een eufemisme; de film, getoonzet op de barokke klanken van de 7de symfonie van Beethoven, is minstens zo theatraal en bombastisch als The Cell. En misschien ook wel een tikkeltje leeg. Maar dat besef komt pas lang nadat de film is afgelopen en je je verwonderd afvraagt waar je nu precies naar hebt zitten kijken.Jan Pieter Ekker

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden