Overrompelend Blush laat toeschouwers blozen

De directeur van de Stadsschouwburg Amsterdam wil tijdens zijn openingsspeech net een korte geschiedenis geven van het dertienjarige festival Julidans, als een luid gesnurk hem de mond snoert....

Blush heet de nieuwste voorstelling van Wim Vandekeybus met zijn gezelschap Ultima Vez. Die titel slaat op de wangen van de toeschouwers en de verhitte hoofden van de dansers die op het gebied van de haat en de liefde nogal wat uit te vechten hebben. Het blozen refereert echter ook aan de laatste gloed op iemands gezicht voor de dood het met vaalgrijs aftekent. Actrice Ina Geerts declameert een tekst van Peter Verhelst over alles wat ze nooit meer zal beleven nu ze rondwaart in de onderwereld. 'L'amour et la mort', schreeuwt een naaktloper.

Twee uur lang jagen tien dansers (onder wie Vandekeybus zelf) en één actrice op extremen in de liefde. Ze zoeken de lust en de overgave, maar ook de pijn en het geweld. Zelfs voor de dood zijn ze niet bang. En dat met de energie die alle voorstellingen van Vandekeybus kenmerkt: ze bespringen elkaar, beuken hun hoofd tegen elkaars schouders, gooien hun haren in de nek, briesen, janken, rennen en gaan voorbij de reguliere pijngrens. Glazen waarop in het begin is gebalanceerd, worden kapotgeknepen en van de duizenden splinters verdwijnen er een paar in blote voeten en benen.

De man die met zijn banjo dit alles van een onheilspellende maar ook melancholieke ondertoon voorziet, gedraagt zich als het toonbeeld van de dienende muzikant. Speciaal voor de opening van Julidans speelt David Eugen Edwards met enkele leden van zijn band 16 Horsepower zijn prachtig bezwerende rocknummers live op het podium. Dat maakt de intensiteit van deze voorstelling nog voelbaarder. Wie even achterover leunt, wordt er door de musici weer bijgesleept. De dansers bevragen ondertussen het publiek, lopen de zaal in, dagen toeschouwers uit geld te geven voor een sexy dansje.

Prachtig zijn de trio's vol kameraadschapen venijn, waarin de een de ander bij de nek pakt en tegen een derde schouder plakt. Mooi is ook de jacht op elkaar, waarbij ze hun prooi niet alleen rennend onderscheppen maar ook vastpinnen op de vloer door op hakken en vingers te trappen. Soms zijn de risico's doorzichtig. Dan schemeren onderlinge afspraken door het gevaarlijk spel heen. En de levende pad die door een danseres wordt opgebracht, verdwijnt net zichtbaar niet in de blender, waarin Vandekeybus zijn liefdes-en dodendrankje mixt.

Af en toe krijgt de groep ook iets sektarisch, wanneer Vandekeybus als een dierenarts met zijn hand in het onderlichaam van een dansers lijkt te gaan. Een andere man masseert haar keel om haar pijn en woordenstroom op te vangen. En het gebruik van een gespleten filmdoek, waarin dansers springen om in beeld als zeenimf terug te keren, balanceert op de grens van cliché-poëzie.

Toch voegen al deze elementen in Blush zich samen tot een meer dan overrompelende ervaring. 'Nooit meer naakt in een auto met open dak door Parijs rijden', prevelt de actrice. Zo'n sensatie ongeveer, ja.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden