Overpeinzingen

‘Wat lijkt me dat heerlijk zo lang alleen te zijn en rustig te kunnen nadenken!’Ja, dat zou inderdaad heerlijk zijn geweest en bijzonder inspirerend....

Ook had ik nogal eens last van plotseling opborrelende woede: ‘Waar komt die rotherrie opeens vandaan!’, ‘Ze zouden het gebruik van de motorfiets strafbaar moeten stellen!’, ‘Wanneer houdt die verdomde regen nou ’ns op!’

Het bestaan van een wandelaar is overzichtelijk, en de gevaren die hem bedreigen zijn dat al evenzeer. Hij kan verdwalen of aangevallen worden door een hond of een groep wielrenners. De herberg waarnaar hij op weg was, kan bij aankomst zomaar gesloten blijken, en dan moet hij soms aan het einde van een lange dag nog kilometers verder. De brug over de rivier kan weggeslagen zijn. Je water kan opraken, je poncho scheuren, je gsm uitvallen.

Geen van die zorgen komt ook maar in de buurt van de ware angst van pelgrims die in vroeger tijden over ’s heren wegen dwaalden. Maar als er iets in mijn wandeling deed denken aan zo’n ouderwetse pelgrimage, dan was het wel het banale van mijn overpeinzingen. Aan de grote kwesties van het leven ben ik nooit toegekomen. Om echt na te denken moet je tijd hebben; je moet ervoor gaan zitten.

Ik denk dat ik, nu ik eenmaal terug ben in de stad, eindelijk weer eens lekker kan gaan zitten mijmeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden