Overgewicht

Overgewicht is een ziekte, en het is dan ook niet fijn om naar te kijken. Maar alles mag, dus dikke mensen mogen ook op de ligbanken van De Republiek liggen, een van de hipste strandtenten van Bloemendaal....

Aanvankelijk probeerde ik er geen aandacht aan te besteden. Dat viel nog niet mee, want om de haverklap schoot ze overeind om haar almaar rozer wordende en uiteraard enorme boezem met grote klodders Nivea in te smeren. Toch lukte het, en dat kwam omdat er genoeg leuke, mooie meiden waren om naar te kijken, om niet te zeggen dat het aanbod betoverend was.

Het wemelde trouwens ook van de mooie jongens, van die gasten die zodra het mooi weer is dag en nacht op het strand hangen - ieder haartje op hun getrainde torso zorgvuldig weg geëpileerd - en ook daar heb ik geen bezwaar tegen, die jongens kunnen bijvoorbeeld heel schitterend sloom lopen.

Maar als schoonheid de norm is, raak je er na een tijdje op uitgekeken, en dus kwam ik weer bij de zonnebadende dikkerd terecht. Ze lag inmiddels op haar buik, en dat maakte dat ik lang naar haar kon kijken. De naam van de schilder Rubens, die zoveel goeds heeft gedaan voor de vrouw met mollige rondingen, schoot me niet te binnen. Deze vrouw was Rubens ver voorbij.

Ze draaide zich om.

Ik hield de adem in.

Toen ze een paar minuten op haar rug had gelegen, bedolven onder zichzelf, ik kan het niet anders omschrijven, kwam ze puffend overeind om wat te drinken. Haar borsten waren roze als marsepeinen biggetjes in de sinterklaastijd. Ze haalde een grote fles Evian uit de boodschappentas die ze naast zich op het bed had staan, en dronk ervan met grote, gulzige slokken.

Al doende keek ze om zich heen, naar het volle terras en de andere bedden, allemaal bezet door meiden die modellen zouden kunnen zijn en verliefde stellen zo relaxed dat ze niet eens aan elkaar zaten.

Uiteindelijk keek ze mij even aan, en ik schrok van de woede in haar ogen, alsof het mijn schuld was dat ze zo dik was en haar boezem verbrandde. Ze had de fles nog steeds aan de mond, maar liet hem nu zakken, en alsof ze wist waar ik aan dacht, begon ze zich weer met die Nivea in te smeren. Daarbij schudde en lubberde alles wat maar kon schudden en lubberen.

Ze nam de kleermakerszit aan, frunnikte aan haar groene broek, en pakte het boek dat ze aan het lezen was, Dan Browns Da Vinci Code. Af en toe verdween haar hand in haar boodschappentas om een paar Pringles te pakken die ze dan tartend in haar mond stak.

Soms keek ze op, om met de rug van haar hand het zweet van haar voorhoofd te vegen, en iedere keer maakte ze van die gelegenheid gebruik om een weergaloos minachtende blik op de wereld los te laten. Toch sprak er ook een grote vastbeslotenheid uit - ze ging hier pas weg als ze poepbruin was, en iedereen kon de kolere krijgen. Zij hoorde er ook bij, al haatte ze ons - of zichzelf, of ons én zichzelf, iedereen dus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden