Column

Overgeleverd aan fascistoïde militairen

Ik lijd aan een ernstige allergie voor douaniers. Die overgevoeligheid heeft vooral te maken met anale visitaties die ik mij moest laten welgevallen op diverse grensposten. De moffen pikten mij altijd uit de trein omdat ik - we spreken over het midden van de jaren zeventig - vieze lange haren had en een gore Afghaanse bontjas met spiegeltjes droeg.

Beeld Illustratie: Gabriël Kousbroek

De Yankees gluurden in mijn reet omdat ik uit Tijuana kwam, het Sodom en Gomorra van Mexico. Ik was inmiddels getransformeerd van hippie tot een potsierlijke punk, dus helemaal ongelijk hadden die vetkleppen van de U.S. Customs and Border Protection niet.

In de jaren negentig kon ik heel makkelijk 1.000 gulden verdienen door een kilo'tje heroïne van Amsterdam naar Spanje te brengen. Dan kreeg ik de ticket van Eurolines en een hotel in Barcelona er gratis bij van mijn Tunesische kennis. Ik durfde niet omdat de Franse douane mij altijd uit trein, bus en auto sleurde vanwege mijn dopekop.

Het Midden-Oosten en Noord-Afrika werden mijn volgende beproeving qua douanechicanes: dagen wachten op spookachtige woestijnposten tussen Algerije en Tunesië, Jordanië en Irak, Syrië en Turkije en Tadzjikistan en Afghanistan. Overgeleverd zijn aan fascistoïde militairen die mij dolgraag anaal wilden visiteren, zonder dat ze op zoek waren naar iets. Nu was mijn beroep het probleem: journalist.

Toen de grensovergangen binnen Europa werden opgeheven, was ik meteen verlost van een trauma.

Inmiddels mogen de grenzen van mij wel weer dicht, na al dat gedonder met levensgevaarlijke Nafri's die hun grand tour per bus doen. Onmiddellijk na de dodelijke aanslag op het Joods museum van Brussel, in 2014, wisten de Belgische kranten al te melden dat de dader een lijpe, eenzame wolf was: de gebruikelijke reflex van zelfcensuur en wegduiken daar als het gaat om overduidelijk islamitische aanslagen. Ergens las ik: moslims doen zoiets walgelijks niet, dit moet wel het werk van de Mossad of neonazi's zijn.

Een week na de aanslag werd Mehdi Nemmouche, een Nafri, opgepakt in Marseille. Hij had in Amsterdam de bus naar Zuid-Frankrijk gepakt, met een tas vol wapens, munitie en een vlag van terreurgroep IS. Het Franse gerecht vraagt Brussel al twee jaar om de uitlevering van Nemmouche, die in Syrië vier Franse journalisten gevangen hield en folterde.

Het daderprofiel van jihadhuurlingen die aanslagen in Europa uitvoeren is vrijwel altijd hetzelfde: Nafri's. Een beetje etnisch profileren bij ietsepietsie meer gesloten grenzen kan daarom geen kwaad. Ik ben er groot mee geworden, al is een dopekop natuurlijk geen etniciteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden