Overdosis ADV

HET IS flauw en oneerlijk om ex-minister Ritzen de schuld te geven van alle problemen die zich in het onderwijs voordoen....

Neem de uitbreiding van het aantal adv-dagen op de basisschool van tien naar veertien per jaar. Deze mooie regeling maakt deel uit van de campagne om het leraarsvak aantrekkelijker te maken, dat wil zeggen: concurrerender met de vrije beroepen.

De beoogde upgrading mocht de onderwijsbegroting vooral niet te zwaar belasten, want er stond immers nog een kostbare klassenverkleining op de rol. Dus moest in de sfeer van de immateriële voorzieningen een gebaar worden gemaakt. Zoals een verruiming van het aantal adv-dagen, de mogelijkheid om deze vrije dagen gedurende een maximum van tien jaar op te sparen, en een seniorenregeling.

Het ministerie van OC & W meende met dit pakket de inflatie van het leraarsberoep een halt te hebben toegeroepen. Het gooide er vorig jaar nog een publiciteitscampagne tegen aan ('Wie heeft Wim Duisenberg leren rekenen?'), en zowaar: de aanmeldingen voor de pedagogische academies trokken weer aan - terwijl die voor de tweedegraads lerarenopleidingen een dieptepunt bereikten.

De tweejarige cao voor het basisonderwijs stond zelfs model voor die van het voortgezet onderwijs (die buiten het bereik van Zoetermeer door de sociale partners zelf werd afgesloten).

Dat deze lof onverdiend is, blijkt uit de problemen die de schoolleiders dezer dagen ondervinden bij de uitvoering van de adv-regeling. Om elke leraar de hem of haar toekomende dosis adv te kunnen toedienen, vallen gaten in de lesroosters. Om die te kunnen dichten, moeten de scholen hun toevlucht zoeken tot oplossingen die op gespannen voet staan met hun lestaak. Er wordt gedacht aan een vervroegde zomervakantie, zodat het adv-reservoir jaarlijks in één keer kan worden geledigd. Of aan sluiting van de school gedurende één dag per maand. Deze en alle andere oplossingen hebben echter met elkaar gemeen dat ze - bij het huidige lerarentekort - niet uitvoerbaar zijn zonder schade aan te richten.

De verantwoordelijke cao is het overduidelijke product van een onderonsje tussen ambtenaren en vakbonden. Bij hun pogingen het ene probleem op te lossen, hebben zij een ander probleem geschapen. Waar het hun kennelijk aan heeft ontbroken, is kennis van de onderwijspraktijk en zicht op de samenhang der dingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden