Column

Overal zie je bontkragen

Kennelijk is het weer mode. Bij tramhaltes en in winkelcentra, op scooters en op muurtjes, overal zie je ze. Van de Bijlmer tot Bloemendaal en god weet waar nog meer: scholieren met bontkragen, dikke lagen, de een nog weelderiger dan de ander.

Eva Hoeke. Beeld Robin de Puy

Ze liggen rond de halzen van meisjes die eruitzien alsof ze gaan stappen, en om de nekken van jongens met halflang haar die elkaar in het oor schreeuwen als ze je voorbij scheuren. Je kijkt ernaar en vraagt je af hoe ze het allemaal betalen, en nog veel meer vraag je je af of ze nou écht geen idee hebben hoe die bontkraag op hun jas terecht is gekomen, of dat ze er gewoon, excusez le mot, schijt aan hebben.

Het lijkt op het laatste.

Want je oma, ja, die kon nog wegkomen met een bontjas. Ze kreeg 'm als huwelijkscadeau, hij was warm en hij stond mooi, en geen haan die kraaide naar de herkomst.

Maar nu?

Nu hebben we te maken met de best geïnformeerde generatie ooit, eentje die de godganse dag op zijn telefoon zit te koekeloeren, precies de plek waarop filmpjes van dierenrechtenorganisaties massaal worden gedeeld. Zelf klikte ik ze als de sodemieter weg als ik er per ongeluk een op Facebook voorbij zag komen, want die beelden komen 's nachts terug. Het ijzingwekkende gekrijs van angorakonijnen wier vacht van hun huid werd gescheurd en het afschuwelijke gespartel van wasbeerhonden die levend werden gevild, houden je uit de slaap, en terwijl je krampachtig aan iets anders denkt, fluistert een stemmetje in je hoofd dat ook op dat moment ergens op de wereld, honderden, duizenden, misschien wel miljoenen dieren op dezelfde onfrisse wijze over de kling worden gejaagd, en de enige manier om je hartslag naar beneden te krijgen is je voornemen om de volgende ochtend meteen een smak geld te doneren aan PETA en alle petities te tekenen die je kan vinden.

En zelfs dan vergeet je die beelden niet. Vergeten scholieren die wel als ze eenmaal in de winkel staan? Er zijn er die hun eigen hondjes nota bene op handen dragen, jasjes, diamantjes, alles erop en eraan, en tegelijkertijd de restanten van eenzelfde beest om hun nek hebben hangen: zijn ze werkelijk zo dom dat ze de link niet eens meer leggen tussen een onfortuinlijke sloeber uit een nertsenfabriek in Putten en hun eigen huisdier? Half Nederland groeide nota bene op met een kat of een cavia. Goed, zodra je de puberleeftijd bereikte liet je die min of meer aan zijn lot over, maar daar voelde je je dan ook eeuwig schuldig over. Hoe bestaat het dat die schuld nu niet meer doordringt? Toen ik het de 18-jarige dochter van de buurvrouw vroeg, een meisje met een groot hart voor alles wat klein, zacht en lief is én in het bezit van bontjas antwoordde ze: 'Ja maar hij is tweedehands.'

Schijnbaar groeide bont vroeger nog gewoon aan de boom.

Misschien denkt Kim Kardashian dat ook wel, een Amerikaanse vrouw die beroemd werd met haar kont, 61 miljoen volgers op Instagram heeft en haar 2-jarige dochter trakteert op duizenden dollars kostende nertsjassen. Kennelijk is Máxima, gezien haar voorliefde voor wasbeerhondenbont, zelf ook 'een beetje dom'. En wie weet weten de populaire bontjasmerken Woolrich en Canada Goose ook niet beter - ach nee, daarvoor komen er net een paar gruwelijke filmpjes te veel via undercoveracties uit hun bedrijven tevoorschijn. Er ís geen excuus voor bont, kortom. En voor wie daar schijt aan heeft: ooit bedacht dat die mooie staart tegen je wang precies boven het gat zat waar exact dát uitkwam?

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden