Overal te laat mee

Kijk, het zit zo: ik ben 57 jaar en dus op een leeftijd dat ik meedogenloos de maat van mezelf kan nemen....

A. V.D. ENDEN

Ik ben sinds ongeveer 21 jaar vader en dat bevalt me over het algemeen goed, maar soms ook niet. Dan wreekt zich mijn leeftijd: ik ben laat ouder geworden - ik ben overal laat mee geweest. Het vaderschap valt me zwaar in het weekend en tijdens het carnaval, want dan gaan de kinderen uit! De oudste, een dochter, woont weliswaar op kamers, maar is uitgerekend tijdens de weekends thuis en 's avonds weg!

Een dezer dagen was het weer raak; ze waren naar vage feestjes en/of verjaardagen vertrokken (ik heb ook een zoon van achttien; hij blaast sinds kort ook zijn partijtje mee) en lieten zich vagelijks uit over het tijdstip van thuiskomst, ze zouden wel zien. Ik ben er al aan gewend dat het half vier, vier uur wordt voordat ik de deur van de garage hoor, voor mij de mooiste muziek die ik me kan voorstellen, maar nu duurde het tot half zes.

Ik vroeg de beide feestgangers bozig - maar eigenlijk 'as happy as Punch' - om uitleg van hun late thuiskomst en kreeg ik als antwoord dat het wat was uitgelopen vanwege overmatige gezelligheid of zo. In die 'wachturen' heb ik ze wel al in gedachten een keurige begrafenis bezorgd - en daarbij een berekening van de kosten gemaakt, wat extra zorg oplevert: begraven is duur als je niet verzekerd bent. - en mijn vrouw knettergek gemaakt met mijn gezucht en gesteun. Dit alles bewijst wel dat ik een watje ben. Dat merk eens te meer als ik wel eens van mijn 'weekendprobleem' gewaag bij vrienden of collega's.

Zij kijken me dan min of meer glazig aan of reageren stoer: 'Goh, ik kijk 's ochtends wel eens of ze thuis zijn en ze zijn er altijd'.

Wat moet ik daar nu mee? Zit er toch nog een goede kant aan mijn wezen? Jazeker! Kijk, ik ben overal laat mee geweest. Voorbeelden? Ik was 29 (negenentwintig) toen ik voor het eerst met iemand naar bed ging en dat was nog niet eens een meisje; ik trouwde op mijn 32e (dat kan); ik studeerde af op mijn 38e; ik haalde mijn rijbewijs toen ik 40 was en pas sinds mijn 52e bezit ik een zwemdiploma. Zo kan ik nog doorgaan: vraag me niet wanneer ik voor het eerst bij de tandarts ben geweest.

Alles gebeurt dus laat in mijn leven; ik zal doorgaan met werken tot ik 72 ben; mijn 25-jarig huwelijksfeest vieren als ik 50 jaar ben getrouwd en sterven als ik 102 ben aan een onschuldig griepje. Genetische eigenschappen versterken zich wel eens. Mijn kinderen zullen dus onsterfelijk blijken te zijn. En mijn vrouw ook, want de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Wat heb ik toch te klagen?

A.v.d.Enden uit Oss

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden