Overal is film of iets dat ermee te maken heeft

Twee dagen voordat koningin Beatrix Rotterdam officieel tot Culturele Hoofdstad gaat verklaren werden zesduizend genodigden woensdagavond op het Schouwburgplein vergast op spectaculaire kunstenaarsacts, die ook al als onderdeel van de manifestatie werden gepresenteerd....

Sponsors, festivalgasten en 'gewoon' publiek werden in gemengde samenstelling naar een van de zalen gestuurd zonder te kunnen kiezen. De films waren geselecteerd uit de verschillende programmaonderdelen en vormden een soort trailer van het festival, dat 'de vitaliteit en diversiteit' wil vieren.

Omdat elke bezoeker slechts een achttiende deel van deze diversiteit kreeg aangeboden en het overzicht miste, was een gemengde reactie bij voorbaat te verwachten. Wie de 'gemakkelijke' liefdesfilm In the Mood for Love van Wong Kar-Wai uit Hong-Hong had getroffen, kwam in een geheel andere stemming een van de, ook al vele, slotfeestjes binnen dan iemand die ruim anderhalf uur had gekeken naar twee spoorwegbewakers die in de Indiase film Uttara zich onledig hielden met bloot worstelen, terwijl intussen de positie van de Indiase vrouw aan de orde werd gesteld.

Tot en met volgende week zaterdag kan iedereen de films inhalen waar gisteravond na afloop alleen anderen over spraken - zonder overigens de illusie te hebben tot alle aspecten van het festival te zijn doorgedrongen. Onder Simon Field heeft Rotterdam zich steeds meer ontwikkeld tot een pluriform festival waarin niet alleen de vraag wordt gesteld wat de hedendaagse cinema betekent, maar ook wáár die is. In de bioscoop, op openluchtschermen, in een caravan, in musea, op websites: overal film of iets dat ermee te maken heeft.

Binnen dit wijde spectrum heeft Field geselecteerd naar avontuur, ambitie en durf. In de festivalcatalogus schrijft hij: 'Wij willen registreren welke veranderingen er plaatsvinden en welke onvoorziene mogelijkheden die bieden voor een nieuwe, toekomstige vorm van cinema.'

Onbekend of onderschat zijn de regisseurs die speciaal in het zonnetje worden gezet: de eigenzinnige Zweed Roy Andersson, de in India zo populaire acteur en nu ook regisseur Kamla Haasan, en de Française Anne-Marie Miéville, meestal omschreven als 'de partner van Jean-Luc Godard' en daardoor ten onrechte niet op haar eigen kwaliteiten ingeschat.

Wat gewoonlijk randverschijnselen zijn rond een hoofdprogramma heeft Simon Fiedl inmiddels verheven tot nevenactiviteiten van een gelijk gewicht. Maar de meeste bezoekers zullen zich toch wel beperken tot het 'hoofdprogramma' met een aantal van meest bijzondere films die er het afgelopen jaar gemaakt zijn en waarvan er verschillende later in het jaar in met name de filmhuizen te zien zullen zijn. Films die niet onder een noemer te vatten zijn maar wel één ding gemeen hebben: ze behoren niet tot het forumulewerk van de main stream en zijn gemaakt door regisseurs die hun persoonlijke stempel drukken op hun fabrikaat.

Een van de toppers is meteen de eerste dag te zien: The Isle van de Koreaan Kim Ki-duk, waarin rauwheid en schoonheid gemengd zijn tot een prachtige visie op de noodzaak en tegeljk onmogelijkheid van de liefde. Minder schokkend en gemakkelijker verteerbaar is het persoonlijke portret van de Amerikaanse action painter Jackson Pollock, geregisseerd door Ed Harris, die zelf ook de hoofdrol speelt. En nog persoonlijker is de visueel krachtige, maar niet geheel evenwichtige nieuwe film van Clara Law, The Goddess of 1967 - een road movie door Australië van een Japanse man die via internet een Citroën DS koopt en gekoppeld raakt aan een blind meisje met incesttramua's. Grillig als het hele festival.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden