Overal in Glasgow klinkt goede muziek

The Delgados zijn amper dertig, maar toch al veteranen in Glasgow, sinds tien jaar vaak de tweede popstad van Groot-BrittanniHun label Chemikal Underground is minder toonaangevend geworden nu Engelse labels de Schotse pop hebben ontdekt en groepen contracteren....

Een mooie stad is Glasgow niet, maar wel een bruisende. De Schotse metropool was in de afgelopen tien jaar regelmatig de tweede popstad van Groot-Brittannina Londen uiteraard, maar soms vManchester. Nu ook weer, dankzij bands als Dogs Die In Hot Cars, Sons & Daughters, Snow Patrol en natuurlijk Franz Ferdinand.

Goede popmuziek lijkt wel al te zijn in Glasgow. Zelfs in het aftandse pakhuis The Shed, dat op deze waterkoude oktoberdag is afgeladen met voetbalsupporters (Schotland ontvangt deze middag Noorwegen op Hampden Park). Ze hossen woest over de dansvloer en zingen zich de longen uit het lijf op Schotse volksliederen en 'skihutstampers', maar net zo makkelijk op Franz Ferdinands Take Me Out. Vreemd? Niet in Glasgow. Feestmuziek is feestmuziek.

Later die avond zal de Barrowland Ballroom vrijwel volstromen voor drie lokale bands: eerst Mother & The Addicts, dat binnenkort zijn eerste single uitbrengt op het Chemikal Underground-label, daarna Glasgows jongste indiehype Sons & Daughters. En als afsluiter de veteranen van The Delgados.

'Veteranen. . . Mijn God.' Alun Woodward en Emma Pollock, de twee zangers/gitaristen van de groep, moeten er om lachen. Ze zijn amper dertig. Maar toch: The Delgados bestaan dit jaar tien jaar. Het onlangs verschenen, prachtige album Universal Audio is alweer hun vijfde. The Delgados hoorden tot de ve Glasgowoogst, die opkwam vanaf 1996 en Belle & Sebastian voortbracht, plus de eerste lichting bands van Chemikal Underground, het label dat door de Delgados werd opgericht en nog steeds wordt bestierd: Bis, Urusei Yatsura, maar vooral Arab Strap en Mogwai.

Zo 'hot' als in die jaren is Chemikal Underground nu niet meer. 'We waren destijds van de minst succesvolle bands op ons eigen label', zegt Woodward. 'The Delgados verkochten niet bijzonder goed, maar we konden leven van Chemikal Underground. Nu is het in feite andersom. Op het label is de spoeling dunner, maar The Delgados zijn per album populairder geworden.'

En beter. Op het debuut Domestiques (1997), een plaat met sympathieke, eenvoudige popliedjes, beheersten ze hun instrumenten nog maar nauwelijks. Daarna werd hun werk gaandeweg stemmiger en voegden ze steeds meer blazers en strijkers toe. The Great Eastern (2000), goed voor een Mercury Prize-nominatie, en het zwaar georkestreerde Hate (2002) werden onthaald als bescheiden meesterwerkjes en betekenden de Engelse doorbraak van de groep. 'Maar vergis je niet,' gniffelt Pollock. 'Die orkestratie kwam ook wel eens voort uit gemakzucht. Dan dachten we: over deze overgang hoeven we niet na te denken. We gooien er straks gewoon een emmer violen overheen.'

En Chemikal Underground? Of nieuwe bands als Sluts Of Trust en Mother & The Addicts zoden aan de dijk zullen zetten, valt te betwijfelen. Maar wie weet wat er daarna weer komt bovendrijven via het label, dat door de Britse platenindustrie in Londen als een vruchtbare kweekvijver wordt gezien. Bands als Arab Strap, Mogwai en Aereogramme zwichtten na hun eerste Chemikal-albums voor de budgetten en mooie beloften van grotere maatschappijen en keerden Chemikal de rug toe. Pollock: 'Teleurstellend? Soms, ja. Maar we verwijten niemand iets.'

Ook niet toen Aidan Moffat en Malcolm Middleton (Arab Strap) met hangende pootjes terugkeerden op het oude nest, na een ongelukkig avontuur met het grote Universal Music. Pollock: 'Ach, welnee. Ik herinner me nog dat Aidan tegen me zei: Emma, jullie zijn de beste ouders van de wereld. Ik ben blij dat ik weer thuis ben.'

Kritiek zou ook hypocriet geweest zijn, want ook The Delgados verlieten voor de opnamen van Hate hun eigen label, om er voor Universal Audio weer terug te keren. Woodward: 'Mantra Records bood ons een opnamebudget dat Chemikal zich niet kon permitteren, zeker niet omdat ook een aantal van onze andere bands de studio in wilden. En dus hapten we toe. Het is een goede keuze geweest. Al was het maar omdat we wel eens zin hadden om n te hoeven nadenken over de budgetten en het marketingplan voor onze eigen muziek.'

Een nieuwe Franz Ferdinand of Sons & Daughters op Chemikal Underground? De financi injectie zou welkom zijn, maar irocontracteren.

nisch genoeg is Chemikal Underground er zelf de oorzaak van dat Londense labels tegenwoordig al in een vroeg stadium klaarstaan om dergelijke groepen vast te leggen. Beide voornoemde bands gingen naar het toonaangevende indielabel Domino. Woodward: 'Toen we in 1995 begonnen, heerste er een uit nood geboren do it yourself-sfeer in Glasgow. Engelse labels namen niet de moeite om hier te komen kijken. Het succes van Belle & Sebastian, maar zeker ook dat van Chemikal Underground, heeft dat veranderd. Er wordt nu harder aan Glasgowbands getrokken. Dat is jammer voor ons, maar goed voor Glasgow.'

Om te voelen hoe levendig de muziekscene van de stad is, hoef je alleen maar een avond op kroegentocht te gaan. Overal staan bandjes te spelen en worden goede plaatjes gedraaid. In de Nice N Sleazy aan Sauchiehall Street, van de populairste muzikantencafvan de stad, drinkt Aidan Moffat van Arab Strap ontspannen een biertje aan de bar, terwijl in de kelder de band Shit Disco hartstochtelijk hoekige gitaarpop a Franz Ferdinand staat te spelen. Weten ze wel dat er een delegatie van Chemikal Underground toekijkt?

De leden van Hex, dat vShit Disco optrad, delen flyers uit. Een paar kroegen verderop geeft de band Michael Dracula zelfs demo-cd's weg.

En in de Barrowland aangekomen plakt een jongen flyers van zijn band Dogs op de muren. Wie weet staan ze ooit zelf nog eens op het podium van Barrowland, de zaal waar elke Schotse band ooit wil spelen. The Delgados staan er die avond eindelijk voor het eerst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden