Overal drollen, en toch geen platte lol

Zacht glimlacht een manshoge Mona Lisa ons toe vanaf de achterwand van het decor. De heer des huizes houdt van Da Vinci en stemt volmondig in met diens uitspraak 'dat er mensen zijn die niets anders van zichzelf achterlaten dan overvolle latrines'....

Hier draait alles om poep. De Franse cartoonist en schrijver Topor zette Da Vinci's uitspraak om in een toneelstuk, Da Vinci en de drol. Eigenlijk één langgerekte cartoon. De uitwerpselen vliegen door het huis, kletsen tegen de ramen, gevoelige naturen kunnen af en toe aan het kokhalzen slaan.

Maar wat is het geestig, deze quasi thriller waarin de stront op de vreemdste plaatsen opduikt. Overal liggen ze, keurig gedraaide drollen: op het nachtkastje, in de sigarendoos, op de televisie en zelfs in bed. Samen met hun gasten verzamelen de bewoners tweeëntwintig exemplaren. Wie heeft dat op zijn geweten?

Natuurlijk staat deze schijterij model voor de wereld. Mooi legt de voorstelling dat verband meteen in het begin als de gastheer de krant leest en alles een schijtzooi noemt. Even fraai is dat verbeeld in het decor: beneden, in de onderwereld is het een beestenbende, de poep loopt over de vloer, daar wordt verkracht en geslagen. Boven heerst de schone schijn. Al snel dringt het ondergrondse door naar de salon.

In zo'n setting is het zaak met hart en ziel te spelen. Malou Gorter, de gastvrouw, maar vooral Joep Onderdelinden en Tjitske Reidinga, de gasten, slagen daar voortreffelijk in. Reidinga wringt zich soepel in bochten als haar lijf zich verzet tegen zoveel anale ellende en Onderdelinden wekt je medeleven met zijn diarree. Telkens zie je hem wanhopig verkrampen en met toegeknepen billen naar de buren rennen.

Het is een dwaze vertoning die door de strakke regie van Jennifer Drabbe vrijwel nergens verzandt in platte lol. Dat ze iets heeft met Topor en zijn humor aanvoelt met alles wat eronder zit, liet ze al zien in De winter onder de tafel. Topor toont het beest in de mens in al zijn absurditeit. Maar laat ons er tegelijkertijd om lachen. En gaandeweg wordt de glimlach van de Mona Lisa steeds ironischer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden