'Over vijftien jaar wil ik er wel bij zijn'

Nieuws heeft een korte levensduur. Wat gisteren nieuws was, is de volgende dag vaak vergeten. In een serie artikelen kijken betrokkenen van toen terug....

VOOR de echte kenners van Doe Maar was het afwachten. Zou het vijfde lid van de band, zoals Joost Belinfante veelal werd aangeduid, van de partij zijn? De oude tijden rond de popband herleefden in april en mei met de nieuwe cd Klaar, postzegels en zestien optredens. Belinfante was er niet bij. Hij zat in New York toen Doe Maar tienduizenden fans naar Rotterdam wist te lokken.

De manus-van-alles op muziekgebied had in de jaren tachtig aan de grote optredens van de immens populaire band steevast een bijdrage geleverd. Op de trombone. 'Wat bijgetoeterd, de ruimte gevuld', zoals hij zelf zegt.

Belinfante behoorde niet tot de 'fabulous four'; dat wilde hij ook niet. 'Al dat eindeloze vergaderen. Moest je weer een beslissing nemen over een Doe Maar-condoom. Ik ben meer een creatief persoon.' De 54-jarige muzikant is wel al die tijd bevriend gebleven met de bandleden. 'Ik spreek Henny Vrienten zeker een keer per maand.' Maar rond de reünie stokte de vriendschap.

'Ik heb er altijd op gerekend dat de groep ooit weer bij elkaar zou komen. Je moet weten, Ernst Jansz is een reüniemens. Hij houdt ervan om mensen bij elkaar te halen. De druk was groot om bij elkaar te komen. Er viel immers door een hoop mensen een hoop geld te verdienen.'

Ook artistieke emoties speelden een rol. 'De vier jongens konden iets met elkaar wat ze nooit in een andere combinatie zou lukken. Ze weten dat het loopt, dat het suist, dat ze op elkaar aankunnen. Het toeval van de combinatie. Dat trekt.' Op een reünie van Doe Maar kreeg het idee voor de eenmalige tournee vorm, weet Belinfante. 'In het diepste geheim voorbereid. Logisch. Je wilt de publiciteit toch een beetje in de hand houden.'

Ook Belinfante hoorde niets van zijn vrienden. 'Ik was vorig jaar in de muziekwinkel Palm Guitars in Amsterdam. Daar vroeg de verkoper: 'Is het waar dat Doe Maar weer gaat optreden?' Toen wist ik het wel.'

Het duurde maanden voordat Belinfante rechtstreeks wat hoorde. Hij wilde niet zelf vragen of hij nog nodig was. Hij had er ook niet bijster veel zin in. 'De concerten zouden in Ahoy' zijn. Ahoy'! Vreselijk allemaal. Die akoestiek, die zaal. Daar optreden. Als ik er nou erg veel geld mee zou verdienen.'

Bovendien had hij het idee dat Jansz hem er niet bij wilde hebben en Vrienten wel. 'Nou klap ik uit de school, maar zo zat het.' Eindelijk belde Vrienten. 'Of ik mee wilde doen. Toen was het eigenlijk te laat. Ze moesten in januari de studio in voor de opname van de cd. Ik speel trombone. Je moet oefenen. Je moet weer embouchure krijgen, zodat je het volhoudt om lang achter elkaar te spelen. Het had gekund, maar eigenlijk ook weer niet.'

Belinfante blikt terug: 'Ze moesten me vragen, maar ze wisten ook dat ik er niet veel voor voelde. Waarschijnlijk hebben ze er lang over gepraat, vandaar dat het verzoek laat kwam.' Belinfante hield de boot dus af en had in het voorjaar ook echt iets moois te doen. Hij zat bij het RO-theater, dat tijdens een deel van de Doe Maar-tournee in de VS zou optreden. 'New York, ik bedoel dus Broadway. Echt Broadway, dat had ik nog niet meegemaakt. Zo'n aanbod krijg je ook maar één keer.'

Hij werkte mee aan een Engelse versie van het jeugdstuk Hondje. 'We speelden in het New Victory-theater. Ik zat bij een stoel die door Madonna was gesponsord. Mooi toch?' En Hondje had succes in de VS. Belinfante kijkt tevreden terug.

Een bezoek aan het voorlaatste concert van Doe Maar gaf hem gelijk. Hij was uitgenodigd, maar mocht niet gaan zitten op de plaats die hij wilde. 'Uiteindelijk belandde ik op de vip-tribune, ver weg van het podium. Het viel tegen. En niets is zo erg als een vip-tribune. Mensen zitten daar omdat ze erbij willen horen. De jongens speelden ook niet goed. Ze speelden op safe.'

Aan de hele gang van zaken heeft de toeteraar geen blij gevoel overgehouden. 'Maar begrijp me goed, ik neem ze niets kwalijk. Vriendschap moet zoiets kunnen hebben.' Het Doe Maar-gevoel blijft knagen. Over een jaar of vijftien komt er weer een reünie, voorspelt hij. 'Kan niet anders met Jansz. Dan zijn ze zestig. En als ze het op tijd vragen, zou ik daar toch wel bij willen zijn.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden