Over tien jaar

Wat wil D66? Al sla je me dood natuurlijk. Nadat ik Lousewies van der Laan in de Volkskrant had gelezen, daagde er nog niks....

Op het eerste gezicht leek ze een antwoord te hebben.

'Balkenende', zei ze over onze minister-president wiens progressieve beleid maar niet goed wil overkomen, 'moet vooral zichzelf zijn. Hij is betrouwbaar en standvastig, echt zo iemand van wie je denkt: was het maar mijn buurman. Dan weet je dat tijdens je vakantie goed op je huis wordt gelet. Mijn gedroomde premier heeft de uitstraling van Wouter Bos, en het lef om te hervormen van Jan Peter Balkenende. Maar als ik moet kiezen, ga ik toch voor het hervormingsgezinde, voor het besluiten durven nemen.'

Ik heb de analyse in het weekend wel twaalf keer overgelezen in de hoop eruit te kunnen afleiden wat de fractievoorzitter van de sociale liberalen voor ogen had, dus wat D66 - waarvan zij sinds het vertrek van Boris Dittrich tenslotte de belichaming is geworden - nou precies wil.

Na zes keer verzuchtte ik:

Zou het erg dom van mezelf zijn als ik uit haar beginselverklaring de conclusie trek dat Lousewies het land wil toevertrouwen aan iemand die 's zomers de plantjes water geeft ('was het maar mijn buurman'), terwijl ze tevens het achterwerk ('de uitstraling') begeert van de leider van de PvdA - met dien verstande dat ze, voor het redelijk alternatief geplaatst, bereid zou zijn het kontje uit haar droom te schrappen?

Het was intussen zondag geworden, ik zette Buitenhof aan, en wie blijkt daar ineens aangeschoven? Boris. Boris Dittrich zelf.

Dat was lang geleden. En voor hem moet het zelfs ondraaglijk lang hebben geduurd. Twee maanden publicitaire geheelonthouding! Als je nagaat dat die man verslaafd was geraakt aan minstens twee optredens per avond, kun je er donder op zeggen dat hij loodzware weken achter de rug heeft gehad. Maar je zag het niet aan hem af.

Hij droeg de enigszins gesteven open boord van Mark Rutte, waarmee hij zichzelf meteen terug op de kaart zette als een tegenstander van Wouter Bos.

Bij Bos - het is volgens mij de moeite waard dat soort details scherp in de gaten te houden - staat het overhemd, na het dassentijdperk, quasi-nonchalant open. Het is niet meer de ouderwetse, linkse Schillerkraag, die voor de Tweede Wereldoorlog over de halsrand van boezeroen of colbertje werd gevouwen, en om zo te zeggen het keurmerk was van de ware socialist. Maar het staat even ver af van de blote, onwennige strot die VVD'ers zich soms in hun vrije tijd veroorloven.

Dittrich had duidelijk gekozen voor de uitstraling van de coalitiepartner.

Dat Paul Witteman hem nog even goed het Uruzgan-debat van 2 februari jongstleden inwreef, leek hem niet te deren. De erkenning dat hij het toen behoorlijk stom had aangepakt, viel in het niet bij de blijdschap dat hij zich eindelijk weer eens op televisie kon vertonen.

En optimistisch was hij ook.

'Behoorlijke zetelwinst is helemaal niet uitgesloten', zei hij, 'als de partij maar zoveel mogelijk eigen standpunten naar buiten brengt.'

Tja, maar welke?

'Ik wil', kwam Lousewies hem in dat interview te hulp, 'dat mensen over tien jaar zeggen: jullie hebben toen in het kabinet gezorgd dat Nederland er weer bovenop kwam, en de globalisering aankon.'

Wat schattig! Maar als je ergens heilig in gelooft, wordt het vanzelf waar. Wie anders dan Laurens Jan Brinkhorst, Medy van de media, Thom de Graaf en later het kereltje hebben Nederland klaargestoomd voor de globalisering?

Balkenende lette voortdurend op het huis van de buren, het CDA moest op z'n sociale gezicht passen en de VVD had alleen maar aandacht voor die verdomde vreemdelingen.

Dus wie bleven er over?

Ik heb geen tien jaar nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden