Over Marijn van Kreij: 'Hij brengt structuur in de chaos'

Kunstenaar Marijn van Kreij (Middelrode, 1978) voorgedragen door Roos van Put, hoofdredacteur van het tijdschrift Kunstbeeld.

Marijn van Kreij: Untitled (Are We Down For The Same Cause) #1, #2, 2007- 2009.

'Zijn werk vraagt om geduld. Je moet goed kijken en het in de context van zijn oeuvre zien. En gaandeweg word je dan gegrepen. Dan zie je ook de toegevoegde waarde: What you see is nót what you get.'

Nee, heel gemakkelijk laat het werk van kunstenaar Marijn van Kreij (1978) zich niet in woorden vangen. Je moet het vooral zien: zijn tekeningen, collages, video's en kleine objecten. Ervóór staan en beseffen: 'Hij roept beelden op in je hoofd'.

Toeval
Beelden die Roos van Put er in elk geval niet meer uit krijgt. De hoofdredacteur van het tijdschrift Kunstbeeld dacht niet lang na over wie ze wilde nomineren voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Ze volgt Marijn van Kreij al sinds hij haar, zo'n zes jaar geleden, opviel tijdens de Open Ateliers van de Rijksakademie in Amsterdam.

Als een blok viel Van Put toen voor wat zij zijn 'gekopieerde-toevalligheidtekeningen' noemt. Dat zijn dubbele tekeningen vol krabbels die precies op elkaar lijken, maar: de linker tekening werd door de kunstenaar 'intuïtief' gemaakt (zoals iemand die telefoneert en tegelijkertijd 'droedelt' op een papiertje), terwijl de rechter tekening juist het product is van 'rede en verstand'. Die tweede tekening is een bewuste kopie van de eerste, die 'onbewust' werd gemaakt, legt Van Put uit.

'In eerste instantie denk je: haha, leuk hoor', zegt ze. 'Maar later blijkt dat hij niet alleen die twee tegenstellingen, intuïtie en ratio, wil verenigen, maar dat hij ook onderwerpen als authenticiteit en auteurschap aansnijdt.' En die thema's sijpelen eigenlijk door Van Kreijs hele, verrassend aanzienlijke, oeuvre heen.

Muurschildering

Een grafisch werk waar Roos van Put op slag verliefd op was, oorspronkelijk een muurschildering, hangt nu bij haar thuis. Ook dit werk bestaat uit twee delen: twee gele vellen met witte letters. Aan de ene kant staat een regel uit een oud Amerikaans liefdesliedje, aan de andere een heel wat minder romantische verbastering van die regel van de kunstenaar zelf.

'Op die manier eigent hij zich het werk van iemand anders toe. Hij voegt er iets van zichzelf aan toe, waardoor het een nieuw werk wordt dat helemaal van hem is.'

Bovendien kan Roos van Put zich er van alles bij voorstellen. 'Zo'n werk roept bij mij meteen een heel universeel beeld op van relaties, die altijd mooi beginnen maar waar later barsten in kunnen komen.'

In de 'chaos van het dagelijkse aanbod aan informatie' brengt Marijn van Kreij 'structuur' aan, zegt Van Put. Hij maakt gebruik van de 'alledaagse dynamiek', maar 'legt die tegelijkertijd stil'. Waardoor je wel goed móet kijken.

En dat hij dat ook nog doet op een manier die 'speels en persoonlijk' is, is helemaal het toppunt. 'Als Marijn van Kreij in Londen exposeert, reis ik erheen.'

MARIJNVANKREIJ.NL
PAULANDRIESSE.NL

Marijn van Kreij. © Julius Schrank / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden