Ouwe rockers weer springlevend

Dertig jaar geleden waren ze gevierde popmuzikanten. De prijs was hoog; huwelijken liepen stuk, drank, hartoperatie. Henk Smitskamp (van onder meer Shocking Blue) en Ton van der Kleij (Earth & Fire) krabbelden ook weer overeind door de muziek....

Schuin voor het podium staat een vrouw non- stop te swingen, bijkans in trance en met een oor in een geluidsbox. If it is too loud you're too old staat op haar T-shirt. Mannen springen en werpen bij elke lettergreep een wijsvinger richting podium. Iemand slaat zijn buurman van pure opwinding op de gladgeschoren schedel. De hele zaal brult mee met Ruby Tuesday.

Och, zegt bassist Henk Smitskamp even later, dit is nog niks. 'In een strandtent bij Kijkduin wierpen twee vrouwen zich op het podium. Van die drie-keer-alimentatiedames met goud en tattoos lagen te kronkelen aan de voeten van de zanger.'

Meisjes vielen flauw voor The Motions, zijn eerste grote band, met Shocking Blue toerde hij door Europa en Azië, hij krijgt nog steeds fanmail uit Japan, maar zo'n dol publiek als dat van Flight 505 heeft Smitskamp niet eerder meegemaakt. 'De tent staat na een paar nummers op z'n harses. Komt door de pret in de band, die vonk slaat over. Daar kicken wij weer op. Het is een collectieve reiki-behandeling.'

Drummer Ton van der Kleij: 'Als wij na een optreden naar huis rijden, hebben we alletwee het gevoel alsof we drie weken bij een fysiotherapeut op tafel hebben gelegen. Alle spieren zijn opgewarmd, alles gloeit.'

Flight 505 bestaat uit vijf veteranen uit de Haagse beatscene en speelt vooral covers uit de beginjaren van de Rolling Stones. Smitskamp (60) en Van der Kleij (53) zijn de rock 'n' rollers van het stel, met het 'rijke en schokkende leven' (Smitskamp) dat daarbij hoort.

Smitskamp speelde in vier topbands (Motions, Livin' Blues, Sandy Coast en Shocking Blue), waarvan in totaal miljoenen platen zijn verkocht. Van Livin' Blues en Sandy Coast (van de hits True Love that's a Wonder en Just a Friend) heeft hij geen cent meer gezien nadat hij eruit was gestapt. Hij moet er zelfs nog gouden platen van krijgen. Op een gouden plaat die hij met Livin' Blues in Polen scoorde, staat niet eens zijn naam.

Hij ging bassen bij Shocking Blue ná de wereldhit Venus, waarvan er zes miljoen zijn verkocht. Anders was ie binnen geweest. Van Shocking Blue ontvangt hij nog steeds de royalty's, twee keer per jaar worden die keurig overgemaakt. Heeft hij te danken aan platenbaas Willem van Kooten, een ingewikkeld verhaal dat erop neerkomt dat die destijds met een proces de rechten losweekte. Zodra Smitskamp het geld binnen heeft, stuurt hij Van Kooten een kaartje: Willem, bedankt, het goudschip is weer binnengelopen. Niet dat het astronomische bedragen zijn, hij kan er 'sober maar goed' van leven. Na zijn muzikantenbestaan sleet Smitskamp zijn dagen voornamelijk als huisman.

Ton van der Kleij drumde negen jaar bij Earth & Fire, ook een band waarvan miljoenen platen zijn verkocht. Hij vangt daar nog wel iets van, net genoeg om zijn hoofd boven water te houden. Flesje cola, pakje shag, beetje stuff, veel meer heeft hij niet nodig sinds hij van de drank af is.

Na Earth & Fire dreef Van der Kleij een lunchroom en bar/bodega in Voorburg, dat werd hem allemaal te agressief, drugsoverlast en zo, en hij dook de studio weer in. Met de Parkers Band nam hij een cd op. Een schitterende schijf, vindt Van der Kleij, alleen zaten de mensen er niet op te wachten. Nog niet.

Bij beiden eiste het muzikantenleven zijn tol. Smitskamps twee huwelijken liepen stuk, Van der Kleij zag een huwelijk en twee relaties sneuvelen.

Smitskamp: 'Er zijn weinig vrouwen die met een muzikant kunnen leven.'

Van der Kleij: 'Onze vrouwen waren getrouwd, wij niet, wij waren nooit thuis. Alleen de muziek telde, en alles eromheen: de booze, de dames. Ik had elke week een andere vrouw, ik heb negen jaar in Earth & Fire gespeeld, dus reken maar uit. Ik kan me er niet één herinneren. Ik hield maar van één vrouw, die liep weg. Gelijk had ze. Ik was aan de drank, moest mijn huis verkopen, werd failliet verklaard.'

Smitskamp: 'Vrouw weg, kinderen weg. De tweede keer dat me dat overkwam kreeg ik het aan mijn hart. Ik werd geopereerd, moest zes weken stilzitten want dat borstbeen moest weer aan elkaar groeien en werd gillend gek. Ik belde de eerste de beste psychiater die ik in het telefoonboek vond en riep: help, ik sta in brand, blus mij. Vier dagen later zat ik in psychotherapie.'

Van der Kleij: 'Zestien jaar was ik aan de drank. Met een alcoholist valt niet te leven, die heeft schijt aan de hele wereld.'

Smitskamp: 'Als er niets meer is, kun je pas kiezen welke kant je écht op wilt.'

Van der Kleij: 'Alles was kapot.'

Smitskamp: 'Ik was weer aardig overeind gekrabbeld, Ton en de andere jongens hebben me het laatste zetje gegeven.'

Van der Kleij: 'Ik ben weer onder de mensen. Ik leef weer. De mensen hadden genoeg van de muzikanten van onze generatie. Nu wordt de loper weer uitgerold.'

Behalve uit Smitskamp en Van der Kleij bestaat de band uit zanger Peter Vermeij en de gitaristen Hans Hollestelle en Rob Grell. Vermeij zong in de jaren tachtig de Stones-medley in de serie Stars on 45. Zijn geluid is amper van dat van Mick Jagger te onderscheiden. Smitskamp: 'Als je vroeger in een reclamespotje op tv Mick Jagger hoorde maar niet zag, kon je er donder op zeggen dat het Peter was.'

Vermeij is hoofd grafische sectie op het ministerie van Defensie. Op zijn 50ste verjaardag, bijna twee jaar geleden, is het idee geboren voor Flight 505, een nummer van de Stones. Een klotenummer, vindt Smitskamp, maar het bekt goed.

Hans Hollestelle, een van Nederlands bekendste studiomuzikanten, speelde in Ekseption, Sandy Coast en de Rainbow Train. Met de Torero's stond hij in het voorprogramma van the Beatles toen die in Nederland optraden, Blokker, 1964. Grell speelde bij de Nicols en werkt bij het ministerie van Onderwijs.

Van der Kleij beukt als een bezetene, na een optreden heeft hij twee liter vocht verloren. Smitskamp plukt, balancerend op een been, aan de snaren. Ze grijnzen naar elkaar, de zaal schreeuwt mee, Smitskamp steekt twee duimen in de lucht, de band stopt even, de zaal brult nog harder het referein, This could be the last time. Mooi niet.

Smitskamp: 'Het is de chemie in de groep. Dit is een band waar je tegenaan kunt leunen.'

Van der Kleij: 'We tillen elkaar op.'

Smitskamp: 'Soulmates is een groot woord, maar ik weet geen beter.'

Van der Kleij: 'Het is alsof we al dertig jaar samen spelen.'

Smitskamp: 'Alle bands waarin ik heb gespeeld, zijn door haat en nijd uit elkaar geknald. Te grote ego's, we wilden allemaal vooraan staan.'

Van der Kleij: 'In Earth & Fire hadden we daar geen last van.'

Smitskamp: 'Jullie waren een positieve uitzondering.'

Van der Kleij: 'Wij waren geen band van straatjongens.'

Smitskamp: 'Pretentieus bandje.'

Na de derde en laatste set (toegift: Satisfaction) banen de 'jongens' zich een weg door een haag van fans. Ze worden op hun schouders geramd, vriendschappelijk in hun zij geknepen en om de hals gevlogen. 'Jullie spelen de Stones beter dan de Stones', zeggen wel drie fans onafhankelijk van elkaar.

Smitskamp: 'Shit, denk ik vaak, ik ben 60 en de jongensdroom komt weer uit. Dat idee van vroeger, een bandje, vijf jongens in een busje, voor altijd op schoolreis.'

Van der Kleij: 'Nooit gedacht dat ik nog een nieuw drumstel zou kopen.'

Smitskamp: 'Als we elkaar 35 jaar geleden waren tegengekomen, was dit een heel grote band geworden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden