Outfit

Nog vier weken. Dan is het Halloween. Duurt dus nog even, denkt u misschien. Maar ik ben nu al aan het nadenken over mijn outfit. Dat is nodig. Want voorgaande jaren, nou ja, ging het nogal mis.

De eerste keer dat mijn vrienden en ik Halloween groots aanpakten, was drie jaar geleden. Qua kostuum was ik onderdeel van een collectief: met z'n zessen vormden we de Next Top Model Jury. Laura is knap, dus Laura was Tyra. Aren heeft een kaaklijn, dus Aren was renowned fashion photographer Nigel Barker. Carolien is blond, dus Carolien was Yfke. Anne-Will is lief, dus Anne-Will was Twiggy. En Mark had nog een goedkoop stretchshirt liggen, dus Mark was make-up artist Jay Manuals. Zo bleef er voor mij maar één jurylid over: Janice Dickinson, ooit first supermodel of the world, tegenwoordig vooral bekend om haar jukbeenderen gemaakt van botox. Of, nou ja, bekend: de meeste mensen (her)kennen Janice Dickinson niet, zo bleek tijdens die eerste Halloween.


'Als wie ben jij?'


'Janice Dickinson.'


'Wie?'


'Ik ben onderdeel van de Next Top Model Jury.'


'Wat?'


'Kijk, Laura is Tyra!'


'Maar Tyra is toch zwart?'


Nu was ik niet de enige die het moeilijk had. Het meisje dat verkleed was als 'Marieke uit Goede Tijden Slechte Tijden gedurende de aflevering waarin ze zichzelf met lippenstift had beklad omdat ze tijdelijk gek was nadat motorrijders haar hadden verkracht' werd ook niet door iedereen begrepen. Maar toch. Mijn outfit moest origineler, individueler en vooral herkenbaarder, vond ik het jaar daarop. Ik twijfelde toen tussen 'Noord-Zuidlijn' en 'Kredietcrisis'. Ik koos voor de crisis, omdat dat destijds, eind 2008, net iets enger was. Dus droeg ik een rood jurkje en monteerde ik een dalende pijl op mijn haarband. Mijn armen beplakte ik met zwarte ducktape (zie foto, vlak voor mijn vertrek genomen). De rest van de avond wees ik omlaag: zo vormden mijn armen een kelderende koerslijn, was het idee. Maar toen begonnen mensen de Thriller te dansen. Ik danste mee. En dat was funest voor mijn toch al niet jofele coördinatievermogen. Ik zette me af, maakte een pirouette, hief mijn beplakte armen... en viel. Op mijn gezicht. De klap werd volledig opgevangen door mijn gebit. Mijn voortanden schoten omhoog: de wortels doorkliefden allerlei zenuwen.


Aniek bracht me naar de Eerste Hulp. Met een fles wodka in haar hand zat ze naast me in de wachtkamer. Aniek was verkleed als Amy Winehouse, namelijk. Nu, zes operaties, twee neptanden en drie zenuwbehandelingen later, heb ik nog steeds geen gevoel in mijn voortanden. Maar ach: zolang ik vlees in reepjes snijd, brood tot bolletjes kneed en soepen en sappen door een rietje tot me neem, kan ik redelijk normaal eten.


Toch mikte ik afgelopen jaar op een veilige outfit. Terug naar de basis. Iets klassieks. Het werd Stephen King's Carrie. In de gelijknamige film wordt Carrie tot prom queen gekroond. Daarna gooien klasgenoten een emmer bloed over d'r hoofd. Dus droeg ik een prom dress mét tiara, en zou Mark een teil bloed over me heen storten. Aan het eind van de avond.


Alleen: toen ik aankwam, ontdekte ik dat ook Wim en Daniel prom-jurken aanhadden. Ze droegen zelfs tiara's! Hier won mijn hang naar individualisme het van mijn ratio. Om aan te tonen dat ik niet zomaar een prom queen was, besmeurde ik mijn decolleté vlug met ketchup en goot ik maar meteen die emmer bloed over m'n hoofd. Dat bloed was bessensiroop. Leek handig, was het niet. Want siroop plakt, nee: lijmt. Dus durfde niemand mij aan te raken. Sterker nog: ik durfde mezelf niet aan te raken. Want dan zou mijn pruik aan mijn vingers plakken, of mijn elleboog aan mijn jurk, of mijn dij aan mijn onderarm. Heel naar allemaal. In een poging mijn lichaamsdelen van elkaar gescheiden te houden, liep ik de rest van de nacht rond als een kapotte robot. Een eenzame kapotte robot, waar niemand mee wilde praten. Het stinkt nogal namelijk: zweet met siroop met zure ketchup.


En daarom, lieve lezer, ben ik dus nu al met mijn Halloweenoutfit bezig. Het moet herkenbaar, origineel en veilig zijn. En niet kleven. Gelukkig heb ik nog even. Of nou ja, nog maar vier weken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden